و برادر مكرم جناب استاد عبدالله قمى نبود ، تلاش اين حقير ثمره لازم را نمىتوانست به دنبال داشته باشد ، اما يارى خداوند و نيت‌هاى پاك و روابط برادرانه ، سبب گرديد كه نخستين ميزگرد در قاهره با موفقيت كامل همراه شود و ما اميدواريم كه هر چند يك بار ، ميزگردها و يا سمينارهاى مشابه ديگرى با شركت علماى همه بلاد اسلامى و همكارى الازهر شريف و دارالتقريب قاهره و مجمع جهانى تقريب در تهران ، در كشورهاى اسلامى ديگر برگزار گردد و علماى محترم بلاد اسلامى بتوانند راهكارهاى جديدى براى پيشبرد اهداف با توجه به توطئه‌هاى امپرياليسم و صهيونيسم بر ضد جهان اسلام و شبيخون‌هاى فرهنگى بر ضد مسلمانان ، در پيش پاى امت اسلامى قرار دهند . اين ، تنها هدف ما از احياى انديشه تقريب در قاهره است و انتظار همكارى و تعاون در امر برّ و تقوا ، تنها انتظارى است كه از برادران و دوستان مسلمان ايرانى و غيرايرانى داريم . . . پس از اشاره به موضوع اين بحث و چگونگى پيدايش آن ، قصد داشتم كه درباره شيوه‌ها و ادبيات تفاهم و تقريب بين مسلمانان و مذاهب اسلامى موجود در جهان اسلام ، با نقل اسناد و مدارك و فتاوى علماى بزرگ الازهر شريف ، درباره شيعه و تشيع ، كه از زمان صدور فتواى مرحوم شيخ محمود شلتوت و پس از مكاتبات زياد با مرحوم آيت‌الله بروجردى ، در اختيار ما قرار گرفته است ، ديدگاه‌هاى خود را مطرح سازم ، اما متأسفانه كسالت شديد ، مرا از اين هدف بازداشت و فكر مىكردم كه اين بحث براى نشر در « هفته وحدت » آماده نخواهد