او هميشه و طبق سنّت ، خطبه‌ها را با دعوت به تقوا آغاز مىكرد و عنصر معرفت و مبارزه و جهاد در راه حق را به جامعه هديه مىنمود : « شما را به تقواى الهى سفارش مىكنم . اين‌گونه نيست كه فقط شما را سفارش كنم و خود را فراموش نمايم ؛ هرگز . اولين كسى كه سزاوار است آدم خوبى باشد و آدم خوبى نيست - سيّد محمّد صدر است . « لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً » « 1 » ؛ اگر به حال ايشان مطلع مىشدى از آن‌ها مىگريختى و از عظمت و هيبت ايشان بسيار هراسان مىشدى » . اين چگونه ممكن است ؟ به اين دليل كه اژدهاى نفس كه همان امركننده به بدىها است ، سر تا پاى انسان را در برگرفته است و توفيق فقط از جانب خداست و اگر بر خود تكيه كنم ، حتماً شكست خواهم خورد و بدترين خلق خواهم شد . » « 2 » و چون نصيحت و اصلاح را از خود آغاز مىكرد ، كلامش بر جان‌هاى تشنه مىنشست ، چنان‌كه صحبت او را با تمام زرق و برق دنيا عوض نمىكردند و مال و جان خويش را براى حقيقت كلام او فدا مىكردند . درك قوى سيّد از اوضاع اجتماعى آن زمان و مواضع اصلاحى ايشان ، تأثير به سزايى در جامعه داشت . ايشان شعار عدالت و فداكارى در راه آن را سر مىداد و مىفرمود : « مسئلهء مهم در مورد مرجعيت ، گرايش به عدالت اجتماعى و اداى كامل حقوقى است كه مردم برگردن مرجع دارند و همچنين درك مصالح عمومى

--> ( 1 ) . سورهء كهف ، آيه 18 . ( 2 ) . سايت « الحوزهء بذمتكم » ، خطبهء نماز جمعه 5 ، 18 محرم ، 1419 .