--> - اماميه معتقد است كه امامت در هرحال فقط سزاوار فاضل است و جايز نيست ما دامى كه فاضل حضور دارد ، امامت به مفضول واگذار شود ، زيرا فاضل برتر و شايسته‌تر از مفضول و براى امامت ، لايق‌تر و ذى حق‌تر از اوست . شيعيان معتقدند كه امامت طبق حديث ( الائمة من قريش : پيشوايان از قبيله قريش هستند ) ، از قريش خارج نخواهد شد و قريش هرگز از كسانىكه صلاحيت و شايستگى پيشوايى و امامت را داشته باشند ، خالى نخواهد بود . رجوع كنيد به مسند احمد : 3 / 129 ، السنن الكبرى : 3 / 121 ، مسند ابى داود طيالسى : 125 ، المصنّف عبد الرزاق : 11 / 58 ح 19903 ، المصنف ابن ابى شيبه كوفى : 7 / 545 ح 8 ، مسند ابى يعلى : 7 / 94 ح 4032 ، مجمع الزوائد : 5 / 194 ، الجامع معمر بن راشد : 11 / 58 ، ميزان الاعتدال فى نقد الرجال : 1 / 153 ح 97 ، فتح البارى : 7 / 25 ، الحور العين حميرى : 152 ، التبصير فى الدين بغدادى : 33 . ص 187 ما نمىخواهيم به‌طور مفصل راجع به اين نظر ، بحث كنيم زيرا اين نظر جزء روايات و ادعاهاى شهرستانى ، در كتابش ( الملل و النحل ) است . الملل و النحل : 1 / 209 شيخ ابو زهره نيز در كتاب « الإمام زيد » ، شيوه شهرستانى را در پيش گرفته است . و جواز ولايت مفضول باوجود افضل را از روايات او استنباط كرده ، همان‌طور كه معصوم نبودن ائمه را از آن نتيجه‌گيرى كرده است . و اين‌گونه توجيه كرده است كه زيد اعتراف كرد كه امام على عليه السّلام باوجود اينكه افضل از ديگران بود ، اعتقاد داشت كه خلافت كسانىكه قبل از او بودند به حق ، و اطاعت از آنان واجب بوده است . و نظر دوم را با اين فرض توجيه كرده است كه اگر امامت افضل پذيرفته نشود - و واجب هم نيست كه پذيرفته شود - انتخاب خليفه و جانشين ، به وسيله وصيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم صورت نمىگيرد ، در نتيجه نمىتوانيم به معصوم بودن امام اعتقاد داشته باشيم زيرا فرض معصوم بودن ائمه اشتباه است و اساس اين فرض آن است كه ولايت آنها از جانب پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم باشد . پيامبر نيز -