مسأله 21 - كافى است در وضو قصد قربت كردن ، و ديگر قصد وجوب و استحباب لازم نيست ، بلكه اگر اشتباهاً در جايى كه وضو واجب است قصد استحباب كند يا برعكس ، چنانچه قصد قربت كرده باشد ، وضو صحيح است . مسأله 22 - اگر به خيال اين كه وضو دارد به قصد تجديد وضو ، وضو بگيرد ، بعد معلوم شود كه وضو نداشته وضويش صحيح است و نماز با آن درست است . چيزهايى كه وضو را باطل مىكند مسأله 1 - شش چيز است كه وضو را باطل مىكند و بايد بعد از آنها وضو گرفت : اول : بول و آنچه در حكم آن است ، مثل رطوبتى كه قبل از استبراء خارج شود . دوم : غائط . سوم : باد معده و روده كه از مخرج غائط خارج شود . چهارم : خوابى كه به واسطهء آن چشم نبيند و گوش نشنود ، ولى اگر چشم نبيند و گوش بشنود وضو باطل نمىشود . پنجم : چيزهايى كه عقل را از بين مىبرد ، مانند ديوانگى و مستى و بيهوشى . ششم : استحاضهء زنان كه بعداً مسائل آن خواهد آمد . مسأله 2 - اگر بعد از اماله كردن ، آب اماله خارج شود و با آن چيزى از غائط نباشد ، وضو باطل نمىشود ، و همچنين اگر كرمى يا هسته‌اى خارج شود و آلوده به غائط نباشد ، وضو باطل نمىشود . مسأله 3 - اگر انسان مرضى دارد كه بول او قطره قطره مىريزد ، يا نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند ، چنانچه يقين دارد كه از اول وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پيدا مىكند ، بايد نماز را در وقتى كه مهلت پيدا مىكند بخواند ، و اگر مهلت او به مقدار كارهاى واجب نماز است ، بايد در وقتى كه مهلت دارد فقط كارهاى واجب نماز را به‌جا آورد و كارهاى مستحب آن مانند اذان و اقامه و قنوت را ترك نمايد . مسأله 4 - كسى كه مبطون است ؛ يعنى مرضى دارد كه نمىتواند از بيرون آمدن