احتياط واجب آن است كه روزهء آن روز را تمام كند و قضاى آن را هم به‌جا آورد . مسأله 12 - اگر بخواهد از غير ، روزه بگيرد بايد قصد نيابت او را بكند . مسأله 13 - روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان يا اول رمضان است بنا بگذارد كه آخر شعبان است و واجب نيست روزه بگيرد . و چنانچه بخواهد روزه بگيرد نمىتواند نيت روزهء رمضان كند ، ولى به طور ترديد مىتواند نيت كند كه اگر رمضان است روزهء رمضان ، و اگر رمضان نيست روزهء مستحب باشد . و همچنين مىتواند روزهء قضا و يا روزهء مستحبى نيت كند و چنانچه بعد معلوم شد رمضان بوده ، از رمضان محسوب مىشود . مسأله 14 - چنانچه در روزى كه شك دارد آيا آخر شعبان است يا اول رمضان بنا گذاشت افطار كند و در ما بين روز معلوم شد ماه رمضان است ، چنانچه كارى كه روزه را باطل مىكند انجام داده باشد و يا بعد از زوال ظهر معلوم شده كه رمضان است ، بايد باقيماندهء روز را ادب كند و امساك نمايد ، و بعد از رمضان هم قضاى آن روز را بگيرد . اما چنانچه كارى كه روزه را باطل مىكند تا قبل از ظهر انجام نداده باشد ، نيت شهر رمضان مىكند و روزهء او صحيح است . مسأله 15 - در روزهء مستحب و روزهء واجبى كه وقت آن معيّن نيست اگر قصد كند كه روزهء خود را باطل كند و يا مردد شود كه به‌جا آورد يا نه ، چنانچه به‌جا نياورد و پيش از ظهر دوباره نيت روزه كند ، روزهء او صحيح است . چيزهايى كه روزه را باطل مىكند مسأله - نه چيز روزه را باطل مىكند : اول : خوردن و آشاميدن . دوم : جماع . سوم : استمناء ؛ يعنى انسان با خود كارى كند كه منى از آن بيرون آيد . چهارم : دروغ بستن به خدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر صلوات اللَّه عليهم . پنجم : رسانيدن غبار غليظ به حلق . ششم : فرو بردن تمام سر در آب . هفتم : باقىماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا