السيد الخميني
رسالهء نجاة العباد 115
رساله نجاة العباد و حاشيه بر رساله ارث ملا هاشم خراسانى ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 28 )
مسأله 7 - اگر شك كند كه آنچه از او فراموش شده يك سجده بوده يا بيشتر ، بنا را بر كمتر گذارد . مسأله 8 - اگر فراموش كند قضاى سجده و تشهد را ، و بعد از داخل شدن در نماز مستحبى يادش بيايد ، نماز را قطع كرده و قضاى سجده و تشهد مىنمايد ، و اما اگر داخل نماز واجبى شده مشكل است قطع نماز ، مخصوصاً اگر فراموش شده تشهد اخير باشد . مسأله 9 - اگر فراموش كند قضاى سجده و تشهدى را كه از نماز ظهر مثلًا بر او واجب شده بود ، و داخل در نماز عصر شد ، نمىتواند نماز عصر را قطع كند بنابر اقوا ، اگرچه وقت آن موسع باشد ، و اگر نماز احتياط بر او لازم شده بود از ناحيهء نماز ظهر و آوردن نماز احتياط از يادش رفت و داخل در عصر شد ، در صورتى كه وقت تنگ باشد نمىتواند نماز را قطع كند ، لكن با مقدم داشتن عصر احتياط نمايد در اعادهء ظهر ايضاً بعد از آوردن نماز احتياط . سجدهء سهو مسأله 1 - سجدهء سهو واجب مىشود از براى مكلف در چند مورد كه در اثناى نماز آنها را مرتكب شده : اول : آن كه در بين نماز سهواً حرف بزند ؛ ولو گمانش اين باشد كه از نماز خارج شده است . دوم : اگر سلام دهد جايى كه نبايد نماز را سلام بدهد ، مثل اين كه در ركعت اول يا ركعت دوم از نماز سه ركعتى و چهار ركعتى سلام دهد ، بنابر احتياط واجب بايد سجدهء سهو كند . سوم : آن كه تشهد را فراموش كند و محل تدارك آن گذشته باشد ، پس بنابر احتياط واجب سجدهء سهو كند .