( استحبابى ) در آن ، اجراى طلاق و تجديد ازدواج است اگر بخواهد و احوط از آن با مراعات آن احتياط ، اين است كه صبر كند تا مدتى كه به يك مرتبه يا دو مرتبه تقدير شده بگذرد يا آن را هبه نمايد . مسأله 10 - اگر زن مثلًا بگويد : « زوّجتك نفسى الى شهر او شهراً » و آن را مطلق بگذارد اقتضا دارد كه متصل به عقد باشد . و آيا جايز است كه مدت متعه را با فاصله از عقد قرار دهد ، به اينكه مثلًا يك ماه تعيين شود ولى مبدأ اين يك ماه بعد از يك ماه از وقت عقد باشد يا نه ؟ دو قول است كه احوط ( وجوبى ) آن‌ها دومى است . مسأله 11 - تجديد عقد بر زن - دائم باشد يا منقطع - قبل از انقضاى مدت يا قبل از بذل مدت ، صحيح نيست ؛ پس اگر مدت آن يك ماه باشد و بخواهد مدت آن را زياد كند ، بايد آن را ببخشد ، سپس عقدش نمايد . مسأله 12 - جايز است كه بر زن و بر مرد شرط شود كه شب يا روز نزد ديگرى بيايد و جايز است اينكه يك مرتبه يا چند مرتبه - با تعيين مدت آن به زمان - شرط شود . مسأله 13 - عزل كردن در ازدواج موقت ، بدون اذن زن جايز است ، اگر چه در ازدواج دائم آن را جايز ندانيم ، و ليكن اگر حامله شود فرزند به مرد ملحق مىشود اگر چه عزل نموده باشد ؛ چون كه احتمال دارد منى - بدون توجه او - سبقت بگيرد . و اگر او را از خودش نفى كند ظاهراً منتفى مىشود و احتياج به لعان ندارد در صورتى كه معلوم نباشد كه نفى او از روى گناه باشد با اينكه احتمال مىرود كه فرزند از او باشد . و به هر حال نفى او بينه و بين اللَّه جايز نيست ، مگر با علم به اينكه منتفى مىباشد . مسأله 14 - طلاق بر او واقع نمىشود و فقط با انقضاى مدت يا هبهء آن جدا مىشود و بعد از آن نمىتواند رجوع كند . مسأله 15 - با اين عقد ، توارث بين زوجين ، ثابت نمىشود ؛ پس اگر شرط كنند كه از همديگر ارث ببرند يا يكى از آن‌ها ارث ببرد ، در ارث بردن ، اشكال است . بنا بر اين ، احتياط با ترك اين شرط ، ترك نشود ، و با چنين شرطى ، مصالحه ترك نشود . مسأله 16 - اگر قبل از دخول ، مدت آن منقضى شود يا مدت آن را ببخشد ، عده ندارد . و