مىشود . و شخص مست در صورتى كه مستىاش به آشاميدن مسكر از روى عمد و عصيان باشد ، به آن ملحق نمىشود . رضاع نشر ( سرايت ) حرمت به وسيلهء رضاع بر چند شرط توقف دارد : اول اينكه شير از وطى جايز شرعى به سبب ازدواج يا ملك يمين يا تحليل و آنچه كه در حكم آن است - مانند آن‌كه بدون وطى كردن ، نطفه به فرج حليله‌اش برسد - حاصل شود . و وطى شبهه بنابر اقوى ملحق به وطى شرعى است . پس اگر شير از زن بدون ازدواج و آنچه كه ملحق به آن است ، بيايد حرمت نمىآورد . و همچنين است اگر بدون وطى و آنچه كه ملحق به وطى است باشد و لو ازدواج كرده باشد . و همچنين است اگر شير از زنا باشد . بلكه ظاهر آن است كه معتبر است كه جريان شير بعد از ولادت باشد ، پس اگر بدون ولادت جارى شود و لو اينكه حامله باشد بنابر اقوى حرمت حاصل نمىشود . مسأله 1 - در نشر حرمت ، لازم نيست كه زن در حبالهء مرد باقى باشد ، پس اگر شوهر او را طلاق دهد يا از او بميرد و حال آن‌كه زن از او حامله يا شيرده باشد ، پس بچه‌اى را شير دهد حرام مىشود اگر چه زن ازدواج كند و شوهر دوم به او دخول نمايد و از او حامله نشود يا حامله شود و شير به حال خودش بماند - نه قطع شود و نه زياد شود - بلكه چنين است اگر زياد هم شده باشد در صورتى كه احتمال داده شود كه از شوهر اول است . دوم : اينكه خوردن شير با مكيدن از پستان باشد ، پس اگر شير به حلق او ريخته شود يا شير دوشيده شده از زن را بياشامد ، حرمت پيدا نمىكند . سوم : اينكه زن شيرده زنده باشد ، پس اگر زن در اثناى شير دادن بميرد و نصاب ، در حال مرگ او و لو با يك مرتبه كامل گردد حرام نمىشود . چهارم : اينكه بچهء شيرخوار در اثناى دو سالگى باشد و دو سالش كامل نشده باشد ، پس شير خوردن او بعد از دو سال اعتبار ندارد . و دو سال در فرزند زن شيرده بنابر اقوى معتبر نمىباشد ، پس اگر شير دادن بعد از كامل شدن دو سال او واقع شود حرام مىشود در صورتى كه قبل از دو سال شيرخوار باشد . مسأله 2 - منظور از دو سال ، بيست و چهار ماه قمرى از وقت ولادت است . و اگر در