پس بعد از گفتگو و توافق و تعيين مهر ، زوجه خطاب به زوج مىگويد : « انكحتك نفسى - يا انكحت نفسى منك يا لك - على المهر المعلوم » پس زوج بدون فاصلهء معتنابه مىگويد : « قبلت النكاح لنفسى على المهر المعلوم » يا « . . . هكذا » يا زوجه مىگويد : « زوجتك نفسى - يا زوجت نفسى منك ، يا لك - على المهر المعلوم » پس زوج مىگويد : « قبلت التزويج لنفسى على المهر المعلوم » يا « . . . هكذا » . و گاهى عقد ازدواج بين دو وكيل آن‌ها واقع مىشود پس بعد از گفتگو و تعيين هر دو موكّل و مهر ، وكيل زوجه خطاب به وكيل زوج مىگويد : « انكحت موكّلك فلاناً موكّلتى فلانة - يا من موكّلك يا لموكّلك فلان - على المهر المعلوم » پس وكيل زوج مىگويد : « قبلت النكاح لموكّلى على المهر المعلوم » يا « . . . هكذا » . يا وكيل زوجه مىگويد : « زوجت موكّلتى موكّلك - يا من موكّلك يا لموكّلك - فلان على المهر المعلوم » پس وكيل زوج مىگويد : « قبلت التزويج لموكّلى على المهر المعلوم » يا « . . . هكذا » . و گاهى عقد ازدواج بين دو ولىّ آن‌ها واقع مىشود مانند پدر و جدّ ، پس بعد از گفتگو و تعيين مولّى عليهما و مهر ، ولىّ زوجه مىگويد : « انكحت ابنتى - يا ابنة ابنى فلانة مثلًا - ابنك - يا ابن ابنك فلاناً يا من ابنك يا ابن ابنك يا لابنك يا لابن ابنك - على المهر المعلوم » يا مىگويد : « زوجت بنتى ابنك مثلًا - يا من ابنك يا لابنك - » پس ولىّ زوج مىگويد : « قبلت النكاح - يا التزويج - لابنى - يا لابن ابنى - على المهر المعلوم » . و گاهى ( دو طرف عقد ) مختلف مىباشند ، به اين صورت كه بين زوجه و وكيل زوج يا بر عكس ، يا بين زوجه و بين ولىّ زوج و بر عكس يا بين وكيل زوجه و ولىّ زوج و بر عكس ، واقع مىشود . و كيفيت واقع ساختن عقد در اين صورت‌ها از آنچه كه در صورت‌هاى گذشته تفصيل داديم فهميده مىشود و تقديم زوج بر زوجه در جميع موارد - همانطور كه گذشت - بهتر است . مسأله 5 - در لفظ قبول ، مطابقت آن با لفظ ايجاب شرط نمىباشد ، بلكه صحيح است كه ايجاب با لفظى و قبول با لفظ ديگرى باشد ؛ پس اگر بگويد : « زوجتك » پس بگويد : « قبلت النكاح » يا بگويد : « انكحتك » پس بگويد : « قبلت التزويج » صحيح است اگر چه احتياط ( مستحب ) مطابقت است .