ارادهء ذاتى نمىتوانند به بداء معتقد باشند . بداء در سلسلهء علل و معاليل ( عوالم غيبى ) ، كه مقدم بر عالم اتفاق و شهادت است و حقايق موجود در آن عوالم منزه از حالت منتظره‌اند ، جارى نمىباشد . بداء در حقايق كليه و أصول نيز جارى نيست ؛ مانند اصل نبوت و ولايت و خاتميت حضرت ختمى نبوت و خاتميت عيسى به خاتميت ولايت عامه و خاتميت حضرت خاتم الاولياء به ختميت مطلقه و خاصهء ولايت موروث از حضرت خاتم نبوات و ولايات ، مهدى موعود ، سلام اللَّه عليه . ادعاى بداء در اصل ختميت ، چه در سلسلهء انبيا و چه در سلاسل اولياى محمديين ، ناشى از سخافت عقل و گستاخى و انغمار در جهل مطلق است . قول به آنكه حضرت صادق - عليه و على أولاده السلام - معتقد به وراثت و امامت جناب إسماعيل بوده‌اند ، و بعد از باب بداء و انكشاف ما هو الحق و الواقع بر آن حضرت معلوم شد كه حضرت موسى بن جعفر - عليه السلام - وارث ولايت محمديه و امام بر حق است ، از مقولهء انياب اغوال و شريك البارى و حاكى از ضلالت و وقاحت وضّاعين است . عدم آگاهى ارباب علوم آليه به اصل و اساس عقايد و اخذ به روايت بدون درايت منشأ پيدايش اين گونه اوهام است . در جايى مىگويند حضرت ختمى مقام باسمْ اقطاب محمّديين - عليهم السلام - را مشخص فرموده ، و در جاى ديگر سخن از خلافت و امامت حضرت إسماعيل به ميان مىآورند ! بداء مستند به مقام غيب الغيوب و احديت ذاتيه و نيز تعيّن اوّل و مقام احديت نيست ؛ بلكه منشأ آن ، مقام تعيّن حق است به اسم « المريد » و « المتكلم »