تتميم از آنجا كه حقايق كونيه از سريان و ظهور و تجلى حق لباس هستى بر تن كرده‌اند ، و حق با حفظ وحدت اطلاقيه مبدأ تقوم ممكنات است ، اصل ثابت در مراتب تنزل وجود و حقيقت حافظ در مراتب صعودْ وجودى واحد است كه متصف است به ازليت ذاتيه و وجوب ذاتى . اين حقيقت را همچون دايره‌اى فرض كن كه خطى مو هوم آن را به دو قوس تقسيم نمايد . حقايق ممكنه به فيضِ واحدِ سارى در مراتب صعود و نزول متحقق‌اند . و اين فيض سارى چيزى جز نفسِ سريان حق نيست . به عبارت واضح‌تر ، دو سريان در بين نيست ؛ سريان « وجود منبسطْ » نفسِ سريان حق است و عين تقوم به وجود قيّوم مطلق . صدرالمتألهين در الشواهد الربوبية و المشاعر و « الهيات » اسفار و فصول عرفانيهء اين كتاب به تبع ارباب عرفان فرموده است كه حقيقتِ وجودِ لا به شرط نسبت به قيد اطلاق و تقييدْ حق است . و مقام غيب مغيب اگر به اطلاق مقيد بود ، حقيقتى جز حقايق وجوديه نداشت ، و با هر تعينى يا در هر متعيّنى ظاهر نبود ، چه آنكه مقام غيبِ حقيقة الحقايقْ غير متعين نسبت به قيودى است كه از تجلى و ظهور تحقق پيدا مىنمايد . عدم تعيّن در وجود محض و صرفِ صرفِ هستى مساوى با عدم تناهى حقيقت وجود ، بل فوق ما لا يتناهى بودن آن حقيقت ، از جهت عدم نفاد آن حقيقت و عدم تناهى آن وجود مطلق به حسب شدت وجود ، است . و نيز مقام غيب‌الغيوب مُدرَك و مشهود و معلوم هيچ حقيقتى و قبلهء توجه هيچ سالكى نيست . به عبارت كوتاه ، در آن مقام منيعْ اوست و لاغير ؛