دخترم ! شنيدم مىگفتى : مىترسم ايّام امتحان متأسف شوم كه چرا كار نكردم در روزهاى تعطيل . اين تأسف و امثال آن هر چه هست سهل است و زودگذر ، آن تأسف دائمى و ابدى است كه چون به خود آيى توجه كنى كه همه چيز را مىبينى جز او و آن روز پرده‌ها افتادنى و حجاب‌ها برداشتنى نيست . اميرالمؤمنين در دعاى كميل عرض مىكند : « فَهَبْني يا إلهي وَسَيِّدي وَمَوْلايَ وَرَبّي صَبَرْتُ عَلى عَذَابِكَ فَكَيْفَ أصْبِرُ عَلى فِراقِك » « 1 » . من كوردل تاكنون نتوانستم اين فقره و بعض فقرات ديگر اين دعاى شريف را به جِدّ بخوانم ، بلكه آن را از زبان على - عليه السلام - مىخوانم و ندانم آن چيست كه صبر بر آن از عذاب خدا در جهنم مشكل‌تر است ؛ آن عذابى كه تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ؟ « 2 » گويى

--> ( 1 ) - « اى معبودم و آقايم و مولايم و پروردگارم ، گيرم كه صبر كردم بر عذابت ، اما چگونه‌صبر كنم بر فراقت » . ( مصباح المتهجد ، ص 586 ؛ إقبال الأعمال ، ص 222 ) ( 2 ) - ( نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ * الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ) . « آتش برافروختهء خدا ، كه بر دل‌ها سر برمىكشد » . ( الهمزة ( 104 ) : 7 )