به اسم خداى تبارك و تعالى حمد براى اوست . [ معناى اسم ] اسم علامت است . اين‌كه بشر براى اشخاص و براى همه چيز يك اسمى گذاشته است ، نامگذارى كرده است ، براى اين است كه اين علامت ، يك شناسايى اسمى باشد ، زيد را آدم بفهمد كى هست . اسماى خدا هم علامت‌هاى ذات مقدس اوست . و آن قدرى كه بشر مىتواند از ذات مقدّس حق تعالى اطّلاع ناقص پيدا كند از اسماى حق است . خود ذات مقدس حق تعالى يك موجودى است كه دست انسان از او كوتاه است . حتى دست خاتم النبيين كه اعلم و اشرف بشر است ، از آن مرتبهء ذات كوتاه است . آن مرتبهء ذات را كسى نمىشناسد غير از خود ذات مقدّس « 1 » آن چيزى كه بشر مىتواند به آن دسترسى پيدا كند اسماء اللَّه است ، كه اين اسماء اللَّه هم مراتبى دارد ، بعضى از مراتبش را ما هم مىتوانيم بفهميم ، و بعضى از مراتبش را اولياى خدا و پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و كسانى كه معلَّم به تعليم او هستند مىتوانند ادراك كنند . [ همه عالم اسم اللَّه است ] همهء عالم اسم اللَّه‌اند ؛ تمام عالم . چون اسم نشانه است ؛ همهء موجوداتى كه در عالم هستند نشانهء ذات مقدّس حق تعالى هستند . منتها نشانه بودنش را

--> ( 1 ) - پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده‌اند : « ما عَبَدْناكَ حَقَّ عِبادَتِكَ وَما عَرَفْناكَ حَقَّ مَعْرِفَتِكَ » ؛ « ما آن‌گونه‌كه شايستهء عبادت تو است تو را عبادت نكرده‌ايم و آن گونه كه شايستهء معرفت تو است تو را نشناخته‌ايم » . ( مرآة العقول ، ج 8 ، ص 146 ؛ بحار الأنوار ، ج 68 ، ص 23 ، حديث 1 )