مقام امامتشان صادر مىشود . نزاريه و مستعليه و دروزيه و مقنعه عبيداللّه مهدى كه سال 296 هجرى قمرى در آفريقا طلوع كرد ، به طريق اسماعيليه به امامت خود دعوت كرد و سلطنت فاطمى را تأسيس نمود . پس از وى اعقابش مصر را دارالخلافه قرار داده تا هفت پشت بدون انشعاب ، سلطنت و امامت اسماعيليه را داشتند . پس از هفتمين كه مستنصر باللّه ، سعد بن على بود ، دو فرزند وى ( نزار و مستعلى ) سر خلافت و امامت منازعه كردند و پس از كشمكش بسيار و جنگهاى خونين ، ( مستعلى ) غالب شد و برادر خود ( نزار ) را دستگير نموده زندانى ساخت تا مرد . در اثر اين كشمكش ، پيروان فاطميين دو دسته شدند : ( نزاريه و مستعليه ) . الف ( نزاريه ) : گروندگان به ( حسن صباح ) مى باشند كه وى از مقربان مستنصر بود و پس از مستنصر ، براى طرفدارى كه از نزار مى نمود ، به حكم مستعلى از مصر اخراج شد . وى به ايران آمده پس از چندى از قلعه الموت از توابع قزوين سر درآورد . قلعه الموت و چند قلعه ديگر مجاور را تسخير كرد و به سلطنت پرداخت . در آغاز كار به نزار دعوت كرد و پس از مرگ حسن ( سال 518 هجرى قمرى ) بزرگ اميد رودبارى ) و پس از وى فرزندش ( كيامحمد ) به شيوه و آيين حسن صباح سلطنت كردند و پس از وى فرزندش ( حسن على ذكره السلام ) پادشاه چهارم الموتى ، روش حسن صباح را كه نزارى بود برگردانيده به باطنيه پيوست . تا اينكه هلاكوخان مغول به ايران حمله كرد ، وى قلاع