كه خداى متعال شيطان را عبادت او شمرده مىفرمايد : « أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ » « 1 » آيا فرمان ندادم به شما اى بنىآدم كه شيطان را مپرستيد . و با تحليلى ديگر معلوم مىشود كه در طاعت و گردن‌گذارى انسان ميان خود و غير فرقى نيست و چنان كه از غير نبايد طاعت كرد از خواست‌هاى نفس در برابر خداى متعال نبايد اطاعت و پيروى نمود چنان كه خداى متعال اشاره مىكند : « أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ » « 2 » آيا ديدى كسى را كه هواى نفس خود را خداى خود قرار داده . و با تحليل دقيق‌ترى معلوم مىشود كه اصلًا به غير خداى متعال نبايد التفات داشت و از وى غفلت نمود ، زيرا توجه به غير خدا همان استقلال دادن به او و خضوع و كوچكى نشان دادن در برابر اوست و اين ايمان روح عبادت و پرستش مىباشد خداى متعال مىفرمايد : « وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ » تا آن جا كه مىفرمايد : « أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ » « 3 » سوگند مىخورم ما بسيارى از جن و انس را براى جهنم آفريديم ) تا آن‌جا كه مىفرمايد : آنان همان غفلت‌كنندگان - از خدا - هستند . چنان كه ملاحظه مىشود از آيه كريمه : « وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً » ابتدائاً فهميده مىشود اين كه نبايد بت‌ها را پرستش نمود و با نظرى وسيع‌تر اين كه انسان از ديگران به غير اذن خدا پرستش نكند و با نظرى وسيع‌تر از آن اين كه انسان حتى از دل خواه خود نبايد پيروى كند و با نظر وسيع‌تر از آن اين كه نبايد از خدا غفلت كرد و به غير او التفات داشت .

--> ( 1 ) . يس ، آيه 60 ( 2 ) . جاثيه ، آيه 23 ( 3 ) . اعراف ، آيه 179