اختصاصى بودن رسالت را تثبيت مىكند . 6 - در اطراف توجيه دوم چنان كه در ذيل توجيه اول تذكر داديم ، فعلًا در مقام اثبات حقانيت دعوت اسلامى و صدق دعوى پيغمبر اكرم نيستيم بلكه مىخواهيم بگوييم كه توجيه دوم نيز به بيانات قرآنى وفق نمىدهد زيرا : طبق توجيه دوم اصول اعتقادى كه پيغمبران به مردم تلقين كرده‌اند يك رشته اعتقادات خرافى است كه از باب سياست دينى به مردم آن زمان كه از علم و فرهنگ عارى بودند تحميل شده ، البته از راه خيرخواهى بوده كه مردم از ترس خدايى كه به سرپيچى از قوانين دينى كيفر سخت مىدهد و ترس روز قيامت كه كيفر در آن روز داده مىشود و همچنين از طمع در بهشتى كه به فرمانبرداران نويد داده شده و به روز قيامت موكول گرديده از قوانين دينى پيروى كنند . تاريخ زندگى ساير پيغمبران زياد روشن نيست ولى تاريخ حيات پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بسيار روشن است و كسى كه به تاريخ حيات و سيرت آن حضرت دقيقانه مراجعه كند كمترين ترديد نخواهد داشت كه آن حضرت به دعوت خود صد درصد ايمان و كاملًا اعتماد و اطمينان داشته است ، در اين صورت اگر داستان اعتقادات دينى داستانى خرافى بود اين همه براهين و ادله كه در قرآن كريم به اعتقادات اسلامى اقامه شده و احتجاجاتى كه براى اثبات صانع عالم و توحيد و ساير صفات وى و ساير اعتقادات راجع به نبوت و معاد شده هرگز معنا نداشت . د - قرآن خود در معناى وحى و نبوت چه مىگويد ؟ آنچه كه از قرآن مجيد به دست مىآيد اين است كه اين كتاب آسمانى از راه وحيى كه به پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله شده به دست آمده است و وحى يك نوع تكليم آسمانى