همين برهه از حيات ، ناظر درگيرى دو فئه و گروه هستيم : گروهى مجاهد و پيكارجو در راه خدا و گروهى ديگر كافر ! و ما به رأى العين ديديم كه رزمندگان اسلام و ملت غيور ايران از كثرت دشمن نهراسيدند و از فزونى اسلحه و ساز و برگ‌هاى نظامى ابر قدرتها و ايادى مزدورشان بيمى به خود راه ندادند و در مقاطعى به پيروزىهائى رسيدند . خداوند متعال در همين عصر ما ، دشمنان مؤمنان را كه قصد تعدى و تجاوز به حريم آنان داشتند آن چنان خوار و زبون ساخت كه اجساد آنان را در بيابان بسوخت و سپس سوخته آنها را به سلحشوران مؤمن ، نشان داد و آن پيكرها در صفحه‌هاى تلويزيون به نمايش گذاشته شد تا بلكه عبرتى باشد براى صاحبان بصيرت . روحيه داشتن سرباز و هدفدارى او نيز از مسائلى است كه ما بعنوان درسى از قرآن عملا آموختيم و در صحنه‌هاى پيكار كاملا اثبات شد كه جنگ افروزان كفر پيشه ، فاقد روحيه و معنويت‌اند و چون هدف ندارند ، گرفتار ضعف و خودباختگى مىباشند و در مقابل ، عظمت شخصيت و بالندگى سربازان اسلام را ياد مىآوريم كه چگونه در مقابل دوربين‌هاى فيلمبردارى افتخار مىآفرينند و بزرگى روح را مجسم مىكنند . بنا بر اين همه اين مفاهيم عالى قرآنى را امت مسلمان در اين مرحله از حيات آزمودند و مضامين آيات را تحقق دوباره بخشيدند . و اما داشتن حجت و منطق نيرومند آن هم در تحليل‌هاى سياسى و احتجاجات بين المللي به وضوح كامل ، قابل فهم مىباشد . ب : طرح دوستى با كافران : از مسائل بسيار مهم جهان اسلام بويژه در عصر كنونى كه عصر گسترش روابط ملل مختلف جهان است و روابط از ظرافت و حساسيت خاصى برخوردار مىباشد و بسيارى از رازهاى استعمارى و استثمارى بر ملا و مشت قدرت‌هاى كافر در ارتباط با كشورهاى اسلامى باز شده است ، اين مسئله است كه مسلمانان در سطح فرد يا جامعه ، با كفار و مشركين چگونه رفتار كنند ؟ آيا يك فرد مسلمان مىتواند با يك نفر كافر ، طرح دوستى بريزد و يا يك ملت و يا دولت مسلمان مىتواند با يك ملت و يا دولت كافر روابط حسنه بر قرار كند و از ته دل با آنان دوست باشد ؟ و يا اگر فردى در ميان مردم كافر ، تنها باشد و ناگزير از ايجاد رابطه شود آيا از روى تقيه ، مىتواند چنين ارتباطى را برقرار نمايد و تا چه حد ؟ و نيز اگر دولتى و جامعه‌اى مسلمان در اقليت قرار بگيرد و كشور يا كشورهاى كافر ، او را در ميان بگيرند آيا او براى حفظ