اسماء حسنى همان حقايق متجلي در رقايق وجودند كه أصل و تمام حقيقت أشياء مىباشند . ملا صدرا در اشراق سوم اين كتاب نحوهء ثبوت صفات و منشأيّت ذات را از براي انتزاع صفات كمالية بنحو كافى بيان كرده است . و در اين مسأله همان كلام أهل عرفان را كه صفات در مقام واحديّت منبعث از ذات و در مقام احديّت مستهلك و فانى در ذاتند اختيار نموده است چون مقام احديت مقام استهلاك صفات است : « و للّه الأسماء الحسنى ، ايّاما تدعوا فله الأسماء الحسنى » . صفات باعتبارى همان أسماء مستهلك و فانى در ذاتند . در اشراق رابع علم و قدرت حق و در اشراق خامس علم حق بممكنات را اثبات نموده است و بطور تلخيص أقوال مختلفهء در علم را نقل و وجوه خلل و فساد اين أقوال را ذكر نموده است و در مقام اثبات علم تفصيلي حق بموجودات قبل از ظهور خارجي أشياء همان عباراتى را كه عرفا از براي تمثيل در اين باب ذكر نموده‌اند بيان كرده و حق را بمنزلهء مرآتى كه صور جميع حقايق در آن ديده مىشود فرض نموده ؛ و فرق بين علم تابع معلوم ، و علم علت وجود خارجي معلوم را بيان نموده است . اين مسأله را نيز بنا بطريقهء عرفا تقرير نموده « 1 » و كلمات أهل سلوك را به صورت براهين فلسفي ذكر كرده است . ( ص 39 ، 40 ) . در « اشراق سادس » سنخيت بين حق و أشياء و لزوم مناسبت بين علت مفيض وجود معلول و معلول مفاض از علت را تقرير نموده و مناسبت بين أسماء حق و

--> ( 1 ) - ملا صدرا در أسفار و مبدء و معاد مسألهء علم را مبسوطا به نحوى كه در هيچ كتابى بدين تفصيل كسى متعرض اين مسأله نشده است بيان كرده است ( أسفار اربعه ، الهيات بمعنى اخص چاپ گ ط 1282 ه ق از ص 30 تا ص 64 .