عدم تعمّق آنها در مبانى مشكل فلسفه و عرفان است ، اين آقايان در تاريخ فلسفه و تحول آن در مشرق‌زمين صرفا بكتب غربىها مراجعه مينمايند و از مطالعهء متون كتب فلسفي بعد از شيخ مانند كتب و رسائل شيخ اشراق و كتب متعدد و مفصل ملا صدرا و آثار مير داماد اين نكته را تحقيق ننموده‌اند و به كلى از اين تحول اساسى غفلت دارند . آثاريكه از دانشمندان مصر بما رسيده است در آنچه كه مربوط بمسائل رايج در دانشگاههاى فرانسه و انگلستان و آلمان است كاملا وارد و در برخى از قسمتها تحقيقات ارزنده‌يى دارند . آنها در احاطه به عقايد فلاسفهء مغرب‌زمين و مطالعه در آراء فلاسفهء جديد در ممالك اسلامى نظير ندارند . و ليكن در أفكار و عقايد فلاسفهء و عرفاى اسلامى و تحقيق در مبانى و مسائل مدوّن در كتب شيخ رئيس و عرفاى اسلامى نظير محيي الدين كم‌مايه‌اند ، حتى در فهم مشكلات شفا و اشارات و كتب محيي الدين مانند فتوحات مكيه و فصوص بشروح و تحقيقاتى كه اروپائيها در حول اين كتب و اطراف اين مطالب كرده‌اند مراجعه مينمايند و در بين اروپائيها متضلّع در اين علوم سراغ نداريم بر خلاف مدارس ايران كه اين علوم در مدارس تعليماتى قديم از قديم الأيام تدريس ميشده است و اساتيد ما هركدام خود راسخ در تدريس اين كتب بوده‌اند و سلسلهء اسناد اساتيد به صاحبان و مؤلفان كتب فلسفي ميرسد . از باب نمونه يكى از دانشمندان مصرى كه در أفكار و عقايد عرفاى اسلامى زحمت زيادى متحمل شده‌اند دانشمند معاصر أستاذ علامه آقاى « ابو العلاء عفيفى » ساكن اسكندريه است ايشان بر فصوص الحكم محيي الدين شرح و تعليق نوشته‌اند