صاحب الآفة كالحمّى و الصّرع و غير ذلك من الآفات » و دنبالهء آن شرحى مبسوط راجع بجواز و حرمت رقيه در اسلام و اخبار مختلف كه در اين باره روايت شده است مىنويسد ، و خود در وجه جمع ما بين احاديث متعارض مىگويد اگر رقيه به زبان عربى و مشتمل بر آيات كريمه و اسماء اللّه باشد مباح ، و در غير اين صورت حرام و محظور است . نگارنده عقيدهء خود را پيش نوشتم كه نهى و رخصت منوط به زبان عربى نيست و اين سخن از ناحيهء كسانى است كه مىخواستند زبان عربى را ببركت و صبغهء دينى ترويج كنند بلكه مناط و ميزان كلّى در انواع توسّلات اين است كه اگر منبعث از توحيد و خداپرستى و التجاء بدرگاه خداوند يگانه باشد جايز ، و اگر از اين جادّه منحرف باشد هر چه گو باش در مذهب اسلام حرام و ممنوع است « 1 » . در ذيل اين مبحث گوشزد مىكنيم كه كلمهء رقيه با موازينى كه در تشخيص لغات اصيل و دخيل عربى در دست داريم ظاهرا از لغات دخيلهء عربى است ، زيرا مبدأ اشتقاق مناسبى مثل عوذه و تعويذ ندارد - و اغلب الفاظى كه

--> اخبار الصحابه متولد چهارم جمادى الاولى سنه 555 متوفى شعبان 630 كه حوادث تاريخ كامل را تا 628 دو سال قبل از وفاتش ضبط كرده است . سديگر ضياء الدين ابو الفتح نصر اللّه بن ابى الكرم مؤلف كتاب المثل السّائر كه از كتب بسيار معروف پر فايدهء ادبى است متولد 25 شعبان از سال 558 متوفى 637 رحمة اللّه عليهم اجمعين . ( 1 ) - صاحب المنجد از تفسير حقيقى كلمه تن زده و مطلب كلّى نوشته است كه شامل عزيمه و تعويذ و سحر و نيرنگ هم مىشود « الرقية ان يستعان بالحصول على امر بقوى تفوق القوى الطبيعية فى زعمهم او وهمهم » !