13 - آيت الله العظمى شيخ محمد حسين اصفهانى ( 1296 - 1361 ق ) . 14 - آيت الله العظمى ميرزا محمد حسين نائينى ( 1273 - 1355 ق ) . كه از اين ميان ، دو نفر نامبردهء اخير ، بيش از ديگران در پرورش روح اجتهاد و تكوين شخصيّت فقهى ايشان ، نقش عمده‌اى ايفا كردند . آيت الله خوئى خود در اين زمينه چنين فرموده‌اند : « . . . از درس فقه و اصول اين دو ، بيشترين استفاده‌ها را نمودم ، و در محضر هر يك از ايشان دوره‌اى كامل از علم اصول و برخى از كتابهاى فقه را تلمّذ كردم و در آن هنگام ، درس هريك از ايشان را بر جمعى از حاضرين تقرير مىكردم . مرحوم آيت الله نائينى آخرين استادى بود كه همواره ملازم او بودم ، و لحظه‌اى از وى جدا نمىشدم . » ( انتهى ) ايشان از كودكى و نوجوانى به هوش و ذكاوت ، و حافظه و استعداد در ميان اقران خود معروف بوده و در اندك زمانى گوى سبقت را از همگان ربود ، استاد سيد عبدالعزيز طباطبائى نقل كرده‌اند : زمانى آيت الله فقيد - در حالى كه 15 ، 16 سال بيشتر نداشتند در صحن مقدّس امير المؤمنين عليه السّلام به حضور مرحوم آيت الله سيد محمد كاظم يزدى ( م 1337 ق ) رسيد و از مسأله‌اى پرسش نمود ، مرحوم سيد جواب داد ، اما آقاى خوئى گفت : شما در عروه ، خلاف اين را مىفرمائيد ؟ و اين مسئله را اين گونه مطرح نموده‌ايد . مرحوم سيد در بازگشت به خانه ، به عروه رجوع كرده و حق را به جانب ايشان مىدهد . روز بعد ، پدر آقاى خوئى را كه جزو اصحاب و اطرافيان مرحوم سيد بوده است - مىبيند و به او مىفرمايد : قدر اين بچّه‌ات را بدان ، او آينده درخشانى خواهد داشت . * * * - مرحوم آيت الله العظمى خوئى هنگام تحصيل ظاهراً دروس فقه و اصول را