با اين بزرگان مباحثه مىكردند : مرحوم آيت الله العظمى ميلانى ( م 1395 ق ) ، مرحوم آيت الله علامه سيد محمد حسين طباطبائى ( م 1402 ق ) ، مرحوم آيت الله آقا سيد صدر الدين جزائرى . ( مرحوم آيت الله حاج شيخ على محمد بروجردى ( م 1395 ق ) ، مرحوم آيت الله حاج آقا حسين خادمى اصفهانى ( م 1405 ق ) ، آيت الله سيد محمد حسينى همدانى . حوزهء درس معظّم له آيت الله فقيد جلسات درس منظّمى داشت ، اشكالات سر درس مطرح نشده و به بعد از درس موكول مىشد ، لذا بحث‌هاى ايشان با همان نظم و ترتيب خاص خود پيش مىرفت كه اين مطلب در تقريرات درس معظّم له كاملًا مشهود است ، كما اين كه مقام معظّم رهبرى ، آيت الله خامنه‌اى در اين مورد فرموده‌اند : « يكى از عواملى كه مرحوم آيت الله العظمى خوئى را در كار گسترش علم فقه و اصول موفّق كرد ، اين بود كه درسهاى ايشان به شكل منظمى نوشته مىشد ، سبك درس ايشان خيلى منظّم و مرتّب بود . ما در سال 1336 كه حوزهء درس ايشان را درك كرديم ، ديديم كه كسى در درس ايشان اصلًا اشكال نمىكرد . ايشان درس را مىگفتند و كسانى آن را مىنوشتند و بحث مىكردند و بعد هم منتشر مىشد . . . ( البته معظّم له بعد از درس حدود يك ساعت مىنشستند براى پاسخ به اشكالات و پرسش‌هاى علمى ) . * * * - بيش از اين گذشت كه آيت الله العظمى خوئى در طول حيات پربار خويش حدود هفتاد سال به تدريس سطح و خارج ، اشتغال داشته و قريب پنجاه سال هم نخستين و پربارترين محفل علمى حوزهء نجف را دارا بود و هزاران نفر از علماء و فضلاء كشورهاى مختلف اسلامى از هند و افغانستان و پاكستان و ايران گرفته تا