مورد پذيرش است ؟ » . پس از پايان درس هم ، استاد مدتى براى پاسخ‌گويى در محل تدريس مىنشست و سپس در مسير راه برگشت به منزل هم ، باز طلابى كه سؤالات ديگرى داشتند ، همراه ايشان تا درب منزل‌شان مىرفتند و پرسش‌ها و اشكالات خود را مطرح مىكردند و ايشان پاسخ و توضيح مىدادند و البته حقير هم يكى از اين افراد بودم . در واقع علامه طباطبايى در موقع تدريس و قبل و بعد آن ، همانند خود طلاب و شاگردانش بود و هيچ وقت من نديدم كه در برابر سؤال كسى - هر چند بىربط باشد - اخم نموده يا به اصطلاح بر وى « روى ترش » كند ! بلكه همراه با لبخندى مليح ، پاسخ مناسب را بيان مىكرد . س : البته مىدانيم كه استاد علامه ، اهل عرفان و سير و سلوك بود ، ارتباط عرفان علامه با قرآن چگونه بود ؟ ج : « عرفان » در اسلام و تشيع ، عالىترين مرحلهء كمال انسانى را تبلور و تجلّى مىبخشد ، قرآن مجيد از ديدگاه علامه ، سرچشمهء همه فيوضات و معارف ربّانى است . سطر سطر تفسيرالميزان و بحث‌هاى عرفانى - فلسفى مطرح شده در آن ، چگونگى پيوند عرفان با قرآن را نشان مىدهد . طبيعتاً نمىشود در يك مصاحبهء كلّى ، به اين موضوع تخصّصى و حسّاس پرداخت و پاسخ مشروح و مناسبى بيان كرد . س : از ديدگاه علامه ، تصوف و عرفان چه فرقى با همديگر داشت و نظر ايشان نسبت به متصوفه چه بود ؟ ج : عرفان مثبت اسلامى نشأت گرفته از معارف قرآن و مفاهيم و بيانات و رفتار پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ائمه عليهم السلام و پيشوايان دينى است و