و علامه طباطبايى از سلالهء پاك اين خاندان است . س : در ابتداى اين گفت‌وگو ، به شرح زندگى استاد علامه اشاره‌اى شد ، اگر امكان دارد ، كمى بيشتر درباره مدارج تحصيلى و زندگى علمى ايشان توضيح دهيد ؟ ج : اشاره كردم كه علامه طباطبايى پس از طىّ مراحل مقدّماتى و سطوح دروس دينى در تبريز ، در سال 1304 شمسى همراه برادرش ، عالم فقيد ، عارف ناشناخته آيت‌اللَّه سيد حسن الهى طباطبايى به نجف اشرف مشرّف شدند و مدت ده سال - يا بيشتر - در حوزه نجف در محضر اساتيدى چون : آقا سيدابوالحسن اصفهانى و ميرزاى نائينى به تحصيل خارج فقه و اصول پرداختند و در جلسات درس فلسفه و معقول مرحوم سيد حسين بادكودبه‌اى حاضر شدند و رياضيات را نزد سيد ابوالقاسم خوانسارى تلمّذ نمودند و در عرفان عملى از محضر عارف وارسته آيت‌اللَّه سيد على قاضى طباطبايى معروف ، استفاده كردند و خود مرحوم علامه به اين‌جانب نقل مىفرمود : « ما هرچه در اين مورد داريم ، از مرحوم قاضى داريم » . علامه طباطبايى قدس سره در 1314 ش ، به ايران برگشتند و در روستاى شادآباد در نزديكى تبريز ، مدت ده سال اقامت كردند و متأسفانه مجبور شدند كه براى امرار معاش ، به كشاورزى بپردازند و عملًا از فراغت كامل در زمينه درس و بحث و تأليف ، باز ماندند تا آن‌جا كه خود ايشان اين دوران را « سخت‌ترين دوران زندگى » خود مىناميدند . ولى به علّت عدم اهتمام علماى متحجّر به فلسفه و تفسير قرآن مجيد ، و سپس فشار شديد فرقه دمكرات بر علماء ، در سال 1324 ش ، به قم مهاجرت كردند و به