« اباطيل حكيم » رساله‌اى بود كه در نجف اشرف و باامضاى « هيئت علميه نجف اشرف » به چاپ رسيد كه در آن با استناد به 15 مورد از فتاوى آيت‌اللَّه حكيم چنين نتيجه‌گيرى شده بود : « فتاوى صادره از سوى آقاى حكيم بدعتى است در دين مقدس اسلام و انكارى است به ضروريات شريعت حضرت سيد المرسلين ( ص ) و موجب شك در اصول دين و مستلزم ترويج مذهب وهابىها است . بنابراين ، بر تمام مسلمين و پيشوايان آنها لازم است كه ريشه مفسدين را بر كنند و امثال دجال آخرالزّمان را فرصتى براى گمراه كردن مسلمانان و تغيير دادن دين مقدس اسلام ندهند » . اين جملات پايانى رساله « اباطيل حكيم » با امضاى « هيئت علميه نجف » ! است كه در سراسر عراق و سپس ترجمه فارسى آن در سراسر ايران پخش گرديد و اين هيئت علميه ! در پايان همان رساله از عموم مسلمانان و علماء محترم خواسته بودند كه « براى رضا خداوند و خشنودى امام عصر ( ع ) پس از تحرّى حقيقت ، ساير برادران دينى را با تكاليف شرعى خود آگاه سازند ! » ما در اين‌جا قصد ورود به اصل موضوع و نقل فتاوى آيت‌اللَّه حكيم كه گويا موجب « خروج ايشان از دين » شده بود را نداريم ، و اصل ترجمه فارسى آن رساله را كه همان وقت‌ها تحت عنوان « حكيم فتوى مىدهد ! » در تبريز چاپ و منتشر گرديد ، به تناسبى در شرح حال شهيد آيت‌اللَّه سيد محمد على قاضى طباطبايى آورده‌ايم . در اين‌جا هدف از اشاره به اين اباطيل ، و اتهام خروج آيت‌اللَّه حكيم از راه است و انكار ضروريات دين كه موجب ارتداد مىشود و اين كه ايشان افكار « وهابىگرى ! » را ترويج مىكند و جزء مفسدين محسوب مىشود و . . . براى آنست كه بدانيم فقط