الف ) پيامبر 1 . اعتراف ( اقرار ) ايمان ابو عبدالله ( امام ششم ) از پدرانش نقل مىكند كه پيامبر خدا - درود خدا بر او و خاندانش باد « 1 » - در يكى از خطبه‌هايش فرمود : سپاس مخصوص خدايى است كه در اوليّت‌اش تنها بوده و در ازليّتش در الوهيت بسيار ترسناكانه بلند مرتبه است و در عظمت و قدرتش بسيار بزرگ . « 2 » او منشأ هر چيزى است ، چون او پديدآورنده آن است و به وجود مىآورد چون مىآفريند بدون مثال و نظير ، چيزهاى مقدماتى مىآفريند . پروردگار ما ، فناناپذير و قديم unstitch است . بهشت و جهنم « 3 » را از روى سَرورى ، آقايى ، بزرگى لايتناهىاش خَلق كرد . همه چيز را آفريد ، چون او از روى علم و قدرت مىآفريند . و با نور فجر آسمان را شكافت . « 4 » بنابراين هيچ كس نمىتواند مخلوقاتش را تغيير دهد . نه كاردست او را دگرگون سازد ، نه از قانونش جلوگيرى كند ( رعد ، آيه 45 ) « 5 » و نه از دستورش سر باز زند . هيچ راه گريزى از احضار و

--> ( 1 ) . در همه اين متون بمانندِ همه نوشته‌هاى مذهبى مسلمانان ، هر جا كه نام حضرت محمد كه ضمير وى مربوط به آن حضرت ذكر شود ، جمله « صلى الله عليه و آله » اضافه مىگردد . همين طور در مورد امامان جمله « عليه السلام » گفته مىشود ، اين جملات در بسيارى از موارد ترجمه حذف شده است . . ( 2 ) . مطابق نظر علامه مجلسى ، جلال و شكوه و تعالى و الوهيت خداوند مربوط به آفرينش نيست ، بلكه پيش ازآفرينش نيز وجود داشت ( بحارالانوار ، ج 3 ، ص 288 ) ، با آن‌كه اين اصطلاحات ، از جمله اصطلاحات دو جانبى است ، به طور منطقى با هم استعمال مىشوند ، زيرا مفهوم خالقيت ، الوهيت ، بدون وجود آفرينش بىمعناست . اما به نظر مجلسى اين مفاهيم دلالت دارد كه خداوند داراى چنين صفاتى بوده است ، حتى قبل از آفرينش و مخلوقى كه خلق شود . اين سخن در مورد يكتايى خداوند نيز گفته مىشود . . ( 3 ) . انبياء ، آيه 30 : « أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما » . . ( 4 ) . انعام ، آيه 97 : « هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِها فِي ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ » . . ( 5 ) . آيه در متن كتاب آمده است . مترجم آن را از كتاب تفسيرى آربرى و پيكتال نقل كرده است . .