فراخواندنش ، نيست . « 1 » پايانى براى حكومت و وقفه‌اى در مدتش نيست . او به راستى از نخست بوده و براى هميشه خواهد بود . او از مخلوقاتش با نورش در افق ، با قدرت بسيارش و در حكومت رفيعش ، پنهان و مستور است . او بالاى همه چيز و پايين همه چيز است . بنابراين بدون اين‌كه مخلوقاتش او را ببينند ، خود را براى آنان آشكار ( تجلى ) مىكند . او برتر از آن است كه ديده شود ( با چشم به او نگاه شود ) . او مىخواهد وقتى كه در پس پرده نورش پنهان است ، با اقرار به يگانگى او ، تشخيص داده شود ، در ستايشش بالا برده شود و خود را از مخلوقاتش « 2 » پنهان مىكند . براى آن‌ها رسولانى فرستاد . بنابراين آن‌ها ممكن است ادله قطعى او را در برابر مخلوقاتش « 3 » داشته باشند و بنابراين ممكن است رسولانى براى آن‌ها شاهدانى در برابر آن‌ها « 4 » باشند . او در ميان آن‌ها پيامبرانى فرستاد كه حامل اخبار خوب و اخبار براى آن‌ها بود . « هر كسى كه هلاك شود با نشانه‌هاى روشن هلاك گردد و هر كسى كه زندگى گردد با نشانه روشن زندگى شود . » ( انفال ، آيه 42 ) و بندگان مىفهمند كه كدام‌يك نادان ( جاهل ) هستند ( آن‌ها يا پروردگارشان ) او را به بزرگى ياد مىكنند پس از اين‌كه آن را انكار كردند و به يگانگىاش

--> ( 1 ) . ابراهيم ، آيه 44 : « وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنا أَخِّرْنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ » . . ( 2 ) . علامه مجلسى چند توضيحى در اين باره مىدهد : مخلوقات و آفريده‌ها ، به وحدانيت خدا بدون مشاركت با او ، شهادت مىدهد . لذا اگر او ، خداوند در عقول و احساس‌ها ، حضور و ظهور داشت طبيعى است كه با موجودات ممكن مشاركت خواهد بود در يك نوع وحدت غير واقعى ( وحدت اعتبارى ) لذا اگر وحدت به او نسبت داده شود ، تنها به او متعلق نخواهد بود . بحارالانوار ، ج 3 ، ص 289 . . ( 3 ) . نساء ، آيه 165 : « رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً » . . ( 4 ) . بقره ، آيه 143 : « لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً » . .