نيست ، چون او هرگز به فحشا و بدى فرمان نمىدهد و امر نمىكند : « إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ » . « 1 » پس اين كه امام صادق عليه السلام در حديث مىفرمايد : خداوند ، آدم را از خوردن آن درخت نهى كرد ، ولى خوردن از آن را اراده كرد و نيز در ذيل همين حديث مىفرمايد : به ابراهيم پيامبر فرمان داد فرزندش را قربانى كند ، ليكن نخواست و اراده نفرمود منظور از امر و نهى ، اراده تشريعى و مقصود از مشيت و اراده ، نوع تكوينى آن است . 3 . سعادت و شقاوت مؤلف اصول كافى - رضوان اللَّه عليه - در اين فصل ، سه حديث روايت كرده كه استادناالمعظم در ذيل حديث يكم بيانى شيوا دارد و ما بعد از نقل حديث ، بيان معظم‌له را خواهيم آورد . حديث : امام صادق عليه السلام فرمود : خداوند پيش از آن كه مخلوقات را بيافريند ، سعادت و شقاوت را آفريده است . پس هر آن كس را كه خداوند سعيد و خوشبخت قرار داده هرگز از چنين آدمى بدش نمىآيد و هرگاه كار بدى از او سر زند ، خداوند فقط از كردار زشت و عمل بد او بدش مىآيد . و هر آن كه شقى و بدبخت باشد ، خداوند هرگز او را دوست نخواهد داشت و اگر عمل صالح و كار نيكى هم انجام دهد فقط عمل صالح و كار خوب او خوشايند خداوند است نه خودش ، پس هر چيزى را كه خداوند دوست بدارد هرگز مبغوض او واقع نمىشود و اگر از چيزى بدش آيد و نسبت به آن كراهت داشته باشد هيچ‌وقت آن را دوست نخواهد داشت . طباطبائى : شك و شبهه‌اى نيست كه تربيت به طور اجمال در انسان مؤثر است و

--> ( 1 ) . اعراف ، آيهء 29 . .