مبتنى بر توحيد فطرى و اخلاق پسنديده دانسته معتقد است كه بايد قانون‌گذارى بر اساس نواميس طبيعت و قوانين فطرت استوار گردد ، در حالى كه دانشمندان و قانون‌گذاران ، قوانين خود را بر اساس تحول اجتماع تدوين كرده‌اند ؛ معنويات را به كلى ناديده گرفته‌اند ؛ قوانين فطرت و نواميس طبيعت را مطلقاً از نظر دور داشته‌اند ؛ و معارف ارزشمند و اخلاق پسنديده را ارج ننهاده‌اند ، و به همين دليل ، سخنانشان بر محور تحول و تكامل اجتماع مادى و فاقد روح دور مىزند . بنابراين ، بزرگ‌ترين امتياز قوانين الهى ، مطابقت داشتن آن با آئين فطرت است ، و چون فطرت تغييرناپذير است ، آن قوانين هم هرگز با گذشت زمان تغيير نخواهد پذيرفت . « 1 » تحدى قرآن به آورندهء آن يكى از تحدىهاى جالب قرآن به آورندهء آن است ؛ يعنى فردى « امّى » كه درس نخوانده ، مكتب نرفته و در تمام عمرش قلم به دست نگرفته است . اين فرد ، نه در برابر هيچ آموزگارى زانو زده و نه در دامن هيچ مربى و معلمى تربيت يافته است ؛ مضافاً بر اين كه تمام عمرش را در حضور قوم بىتمدن و فرهنگ خويش سپرى كرده است . خداى تعالى فرمايد : « قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ وَ لا أَدْراكُمْ بِهِ فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ » ؛ « 2 » بگو : اگر خدا نمىخواست ، هرگز من قرآن را بر شما نمىخواندم ، و آن را به شما

--> ( 1 ) . تفسير الميزان ، ج 1 ، ص 60 و ترجمهء الميزان ، ج 1 ، ص 117 . . ( 2 ) . يونس ، آيه 16 . .