برخى از پيامبران ، صريحاً بيان مىكند كه آنان از نخستين لحظات رسالت ، پيش از درخواست مردم ، مسلح به معجزه بوده‌اند ؛ چنان كه خداى تعالى دربارهء بعثت حضرت موسى و برادرش هارون عليه السلام مىفرمايد : « همان شبى كه به پيامبرى مبعوث شدند ، با [ عصا و يد بيضا ] مسلح گشتند . » سپس به آنان گفته شد : « اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ بِآياتِي وَ لا تَنِيا فِي ذِكْرِي » ؛ « 1 » تو و برادرت با آيات [ معجزات ] من برويد و در ياد كرد من سستى نورزيد . قرآن كريم در مورد حضرت عيسى عليه السلام نيز چنين نقل مىكند : « و فرستاده‌اى به سوى بنى اسرائيل گسيل داشتيم كه مىگفت : من آيتى از ناحيهء پروردگارتان آورده‌ام ، و آن معجزه اين است كه از گل صورت پرنده‌اى را براى شما ساخته ، سپس در آن بدمم تا به اذن خدا پرنده‌اى گردد ؛ و كور مادرزاد و مبتلا به برص را به اذن خدا شفا دهم ؛ و مردگان را به اذن خدا زنده كنم ، و به شما خبر دهم كه در خانه هايتان چه مىخوريد و چه ذخيره مىكنيد . همانا در اين معجزات نشانه هايى براى شماست ، اگر باايمان باشيد . » « 2 » در مورد رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز چنين بوده است كه خداى تعالى قرآن را پيش از اعلان دعوت حضرتش ، به عنوان معجزه ، به وى عطا فرمود . كوتاه سخن اين كه از ظاهر قرآن استفاده مىشود كه ميان حقانيت پيامبر و معجزه‌ها ملازمه‌اى هست ، در صورتى كه عقل چنين تلازمى را در ميان آن‌ها نمىبيند ، زيرا يك دانشمند آگاه ، وقتى معارف ارزشمند يك پيامبر را دريافت و ديد كه وى چگونه با براهين عقلى از مبدأ و معاد سخن مىگويد ، در رسالت او هيچ ترديدى به خود راه نمىدهد ، و هيچ نيازى به معجزه احساس نمىكند .

--> ( 1 ) . طه ، آيه 42 . . ( 2 ) . آل عمران ، آيه 49 . .