و ويژگيهاى ديگر همتائى نداشته است . از « ابو القاسم بغوى » و گروه بىشمارى روايت كرده است و « حافظ ابو نعيم » و گروهى ديگر از وى روايت كرده‌اند . « حموى » گويد : « دارقطنى » محدثى اديب بود . چندين ديوان شعر از جمله ديوان « سيد حميرى » را حفظ كرده بود و او را به تشيع نسبت مىدهند . وى به آئين شافعى رفتار مىكرد . از او پرسيدند كه آيا در علم و دانش مانند خودت را ديده‌اى ؟ در پاسخ گفت : خدا در قرآن مىفرمايد : * ( فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ ) * ( سوره نجم ، آيه 32 ) ، خودستائى نكنيد . آن مرد اصرار ورزيد . « دارقطنى » گفت : تا به حال كسى را نديده‌ام و آنچه را من جمعآورى كرده و به خاطر سپرده‌ام ، كسى جمعآورى نكرده و به خاطر نسپرده است . از « حاكم » پرسيدند كه آيا عالمى را به مانند « دارقطنى » ديده‌اى ؟ جواب داد : هنگامى كه او دانشورى مانند خود را نديده است ، من چگونه مانند او را ديده باشم ؟ ! « خطيب » مىنويسد : هنگامى كه « ابن خزايه » به مصر رفت و وزارت كافور را عهده‌دار شد ، در آنجا به املاء حديث مىپرداخت . « دارقطنى » كه از وزارت او اطلاع يافت و همان زمان در نظر داشت مسندى تصنيف نمايد . از فرصت استفاده كرد و مدّتى در نزد او بود و مسند را به نام او تصنيف كرد و از ناحيهء او ثروت زيادى بدست آورد و در كتاب « مدّيح » از وى احاديثى را روايت كرده است . « دارقطنى » در ذيقعده سال 385 هجرى در بغداد درگذشت و در كنار « معرون كرخى » دفن شد . « دارقطنى » منسوب به دارقطن ( پنبه خانه ) است كه نام محله‌اى است در بغداد واقع در ميان كرخ و نهر عيسى بن على . « حلية الاولياء » تأليف « حافظ ابو نعيم احمد بن عبد الله اصفهانى » ،