مىداند . مؤلف گويد : « احمد بن حنبل » اين حديث را در [ مسند 2 / 513 ] به دو طريق ، « متّقى » در [ كنز العمال 7 / 109 ] به دو طريق ، « ابن عساكر » ، « هيثمى » در [ مجمع 9 / 181 ] و مختصرى از آن را هم « بزّاز » ، نقل كرده‌اند . [ سنن بيهقى 2 / 263 ] به سند خود ، از « زرّين حبيش » روايت مىكند كه در يكى از روزها ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نماز ظهر و عصر را با مردم بجاى مىآورد ، در آن هنگام حسنين عليهما السّلام كه خردسال بودند وارد مسجد شدند . همين كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله سر به سجده نهاد ، حسنين عليهما السّلام بر پشت پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله پريدند . مردم كه چنان عملى را از آنها ديدند در صدد برآمدند تا آنها را از كنار پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله دور كنند . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : پدر و مادرم فداى ايشان ! آنها را به حال خود بگذاريد و اضافه كرد : كسى كه مرا دوست مىدارد ، بايد اين دو بزرگوار را هم دوست بدارد . مؤلف گويد : براى اين حديث طرق ديگرى است كه پس از اين ، به يارى خداوند تعالى در باب احاديثى كه در خصوص محبت حسنين عليهما السّلام رسيده است ، ايراد خواهيم كرد . [ ذخائر العقبى ص 132 ] از « عبد الله » روايت كرده است ، آنگاه كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نماز مىگزارد و به سجده مىرفت ، حسنين عليهما السّلام بر پشت حضرت مىپريدند . هنگامى كه مردم مىخواستند از اين كار آنها جلوگيرى كنند ، پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله مىفرمود : آنها را به حال خود بگذاريد . پس از آنكه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نماز را سلام مىداد ، آن دو بزرگوار را روى دامان خود مىنشانيد و مىفرمود : كسى كه مرا دوست مىدارد ، بايد اين دو فرزند مرا نيز دوست بدارد . « حافظ دمشقى » اين حديث را نقل كرده است . مؤلف گويد : « طبرى » همين حديث را با اندك اختلافى در صفحه 123 نقل