مداومت مىنمود يا نه ؟ 265 . امام باقر عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در حضر و سفر [ سحرگاه ] هر شب سيزده ركعت نماز مىخواند كه از آن جمله نماز وتر و دو ركعت نافلهء صبح بود . 266 . حضرت رضا عليه السّلام فرمود : در خروس سفيد پنج خصلت از خصلتهاى پيامبران وجود دارد ، كه از جملهء آنها شناختن اوقات نماز است . 267 . زراره گويد : از امام باقر عليه السّلام از وقت نماز ظهر پرسيدم ، فرمود : وقتى سايهء شاخص يك ذراع از زوال آفتاب گذشت وقت ( فضيلت ) نماز ظهر است . و وقت ( فضيلت ) نماز عصر بلند شدن سايه به مقدار دو ذراع از اول ظهر است و آن به اندازهء چهار قدم از سايهء زوال ظهر است . سپس فرمود : ديوار مسجد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به بلندى يك قامت بود ، وقتى سايهء آن به اندازهء يك ذراع مىشد آن حضرت نماز ظهر را مىخواند ، و چون به قدر دو ذراع مىشد نماز عصر را مىخواند . سپس فرمود : آيا مىدانى چرا وقت نماز به اندازهء يك ذراع و دو ذراع تأخير افتاد ؟ گفتم : چرا اين گونه است ؟ فرمود : به خاطر خواندن نافله است . مىتوانى از اول ظهر به خواندن نافله مشغول شوى تا وقتى كه سايهء شاخص به يك ذراع برسد . چون سايه به يك ذراع رسيد نماز واجب را شروع كرده نافله را ترك مىكنى ، و چون سايه به قدر دو ذراع رسيد نماز واجب عصر را شروع كرده نافله را ترك مىكنى . 268 . زراره گويد : از امام باقر عليه السّلام شنيدم مىفرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در روز تا هنگام ظهر نمازى نمىخواند . چون ظهر مىشد و سايه به اندازهء نصف انگشت مىرسيد هشت ركعت ( نافلهء ظهر ) مىخواند ، و چون سايه به قدر يك ذراع مىشد به نماز ظهر مىپرداخت . آن‌گاه پس از نماز ظهر دو ركعت ( از نافلهء عصر ) مىخواند و پيش از رسيدن وقت عصر نيز دو ركعت مىخواند ، تا آنكه سايه به قدر دو ذراع مىشد ، آن وقت نماز عصر را به جا مىآورد . و وقتى آفتاب غروب مىكرد نماز مغرب را مىخواند ، و بعد از پنهان شدن شفق ( سرخى طرف مغرب ) وقت نماز عشا