ديگران فرو نشاند ، و گذشتش بهتر از ديگران باشد و در حال رضا و غضب بيش از ديگران رعايت انصاف و عدالت را نمايد » . « 1 » 45 . غزالى در احياء العلوم مىگويد : « رسول خدا صلى الله عليه و آله هنگام شدت خوشحالى ، محاسن خويش را زياد دست مىكشيد » . « 2 » 46 . و نيز غزالى مىگويد : « رسول خدا صلى الله عليه و آله سخىترين مردم بود ، هرگز « درهم و دينار » نزد وى نمىماند ، و اگر چيزى پيش آن حضرت زياد مىآمد و تا شب كسى را پيدا نمىكرد كه به او بدهد ، به خانه نمىرفت تا آن را به مستحق برساند . از آنچه خدا روزىاش مىكرد ، بيش از آذوقهء يك سال برنمىداشت ، آن هم اندكى از خرما و جو بود و ما بقى را در راه خدا صرف مىكرد . هر چه از وى مىخواستند ، عطا مىكرد . بعد نوبت مىرسيد به قوت يك‌ساله خود ، از آن هم ايثار مىفرمود . و بسا پيش از آنكه سال تمام شود ، ذخيره‌اش تمام مىگشت و خود محتاج آذوقه مىگرديد . . . تا آن جا كه گويد : حق را يارى مىكرد ، هر چند ضررش عايد او يا اصحابش شود . . . در ميان دشمنان بدون نگهبان آمد و شد مىكرد ، هرگز از امور دنيا ترس و اضطراب نداشت ، با فقرا مىنشست و با آنان هم‌غذا مىشد و به اهل فضل و دانش احترام مىكرد و با اشخاص آبرومند الفت مىگرفت ، به آنان نيكى مىكرد و خويشاوندان خود را در عين اين‌كه به برتر از خودشان مقدم نمىداشت ، صله مىكرد . به احدى از مردم جفا نمىنمود و پوزش عذرخواهان را مىپذيرفت . . . داراى غلام‌ها و كنيزهايى بود ، ولى در خوراك و پوشاك از آنان برترى نمىجست و ساعتى از عمر خود را بيهوده و در غير بندگى خدا و در غير اصلاح خود نمىگذرانيد . و گاهى به باغ و بساتين اصحاب تشريف مىبرد . ابداً مسكينى را براى فقرش و يا براى مرضش تحقير نمىكرد و از

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 2 ، ص 241 و فى مكارم الاخلاق ، ج 2 ، ص 517 ؛ امالى الصدوق ، ص 270 و تحف العقول ، ص 48 ( 2 ) . احياء العلوم ، ج 2 ، ص 378