صفات پسنديده نفسانى از قبيل خشيت و خشوع و اخلاص و امثال آن مىكشاند كه انگيزه‌هاى باطل و مكرهاى شيطانى بر آن غلبه نكند . و يا به عبارتى ديگر ، ايمان ما مقيد به يك حال معين نباشد ، همچنان‌كه خداى تعالى بدان اشاره فرموده است : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ » ، بعضى از مردم خدا را به زبان و به ظاهر مىپرستند » « 1 » . پس ، مؤمن وقتى على الاطلاق مؤمن است كه آنچه مىكند مبتنى بر اساسى حقيقى و واقعى و مقتضاى ايمان باشد چون ايمان اقتضا دارد كه اگر انسان عبادت مىكند خشوع داشته باشد ، و هركارى كه مىكند خالى از لغو و امثال آن باشد . « 2 » * ايّوب عليه السّلام س 306 - قرآن كريم تا چه حدودى به سرگذشت « ايّوب عليه السّلام » اشاره فرموده است ؟ ج - در قرآن كريم از داستان « ايّوب عليه السّلام » به جز اين نيامده كه : خداى تعالى او را به ناراحتى جسمى و به داغ فرزندان مبتلا نمود ، و سپس ، هم عافيتش داد ، و هم فرزندانش را و مثل آنان را به وى برگردانيد . و اين كار را به مقتضاى رحمت خود كرد ، و به اين منظور كرد تا سرگذشت او مايهء تذكر عابدان باشد . « 3 » خداى تعالى ايّوب عليه السّلام را در زمرهء انبيا و از ذرّيهء ابراهيم شمرده ، و نهايت درجهء ثنا را بر او خوانده « 4 » و در سورهء « ص » « 5 » او را صابر ، بهترين عبد ، و اوّاب

--> ( 1 ) . سورهء حج ، آيهء 11 . ( 2 ) . الميزان ؛ ج 15 ، ص 8 . ( 3 ) . سورهء انبياء ، آيهء 83 و 84 ؛ سورهء ص ، آيهء 41 و 44 . ( 4 ) . سورهء انعام ، آيهء 90 . ( 5 ) . سورهء ص ، آيهء 44 .