مرگ ، كه در آن روز سلطنت آخرتى خدا هويدا مىگردد ، و اسباب دنيوى از سببيّت و تأثير مىافتند ، و نيز مانند روز قيامت كه هيچ‌كس براى ديگرى مالك چيزى نيست و براى كسى كارى نمىتواند بكند ، و همهء امور ، تنها به دست خداست ، و نيز مانند ايّامى كه قوم نوح و عاد و ثمود در آن ايّام به هلاكت رسيدند ، چون اين‌گونه ايّام ؛ ايّامى هستند كه قهر و غلبه الهى در آن ظاهر گشته ، و عزّت خدايى ، خودنمايى كرده است . ممكن هم هست ايّام ظهور رحمت و نعمت الهى ، جزء اين ايّام بوده باشد ، البته آن ايامى كه نعمت‌هاى الهى آنچنان ظهورى يافته كه در ديگر ايّام به آن روشنى نبوده است ، مانند روزى كه حضرت نوح و يارانش از كشتى بيرون آمدند و مشمول سلام و بركات خدا شدند ، و روزى كه ابراهيم عليه السّلام از آتش نجات يافت ، و امثال اينها ، زيرا اين گونه ايّام ، مانند ايّام مذكور ديگر ، در حقيقت نسبتى به غير خدا نداشته ، بلكه ايّام خدا و منسوب به اويند ، همچنانكه ايام امت‌ها و اقوام را به آنها نسبت داده ، كه از آن جمله است ايّام عرب ، مانند « روز ذى قار » و « روز فجار » و « روز بغاث » و امثال اينها . « 1 » س 300 - در برخى روايات آمده است كه « ايّام اللّه » سه روز است ، روز ظهور قائم عليه السّلام و روز مرگ و روز قيامت « 2 » ، آيا اين مطلب بر انحصار در اين سه روز دلالت دارد ؟ ( بحث روايتى ) ج - مراد در اين روايت هم انگشت‌گذارى روى بعضى از مصاديق روشن ايّام اللّه است ، نه اينكه ايّام منحصر به همان سه روز باشد . « 3 »

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 23 . [ با تصرف ] ( 2 ) . تفسير قمى ؛ ج 1 ، ص 367 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 24 .