و مقصود اين است كه مانند ساير جوامع نمىتوانند در برابر جامعه اسلامى صف‌آرائى و عرض اندام كنند ، و آزادانه در انتشار عقايد خرافى و هوى و هوس خود به فعاليت بپردازند ، و عقايد و اعمال فاسد و مفسد جامعهء بشرى خود را رواج دهند ، بلكه بايد با تقديم دو دستى جزيه همواره خوار و زيردست باشند . پس آيهء شريفه ظهور دارد در اينكه منظور از « صغار ايشان » معناى مذكور است ، نه اينكه مسلمين و يا زمامداران اسلام به آنان توهين و بىاحترامى نموده و يا آنها را مسخره كنند ، زيرا اين معنا با سكينت و وقار اسلامى سازگار نيست ، هرچند بعضى از مفسرين آيه را بدان ، معنا كرده‌اند . « 1 » * ايّام اللّه س 299 - با اينكه همهء « ايّام » از خداست ، چرا خداوند ايّام خاصى را به خود نسبت داده است ؟ ج - شكى نيست كه مراد از ايّام در « ايّام اللّه » ، ايّام مخصوصى است ، و نسبت دادن ايّام مخصوص به خدا با اينكه همه ايّام و همهء موجودات از خداست ، حتما به خاطر حوادثى است كه در آن ايّام مخصوص به وجود آمده و امر خداى تعالى را ظاهر ساخته است ، كه در ديگر ايّام چنين ظهورى رخ نداده است ، پس به‌طور مسلّم مقصود از ايّام خدا ، آن زمان‌هايى است كه امر خدا و آيات وحدانيت و سلطنت او ظاهر شده ، و يا ظاهر مىشود ، مانند روز

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 9 ، ص 322 و 323 .