بعضى بيوه و بعضى جوان و بعضى ديگر عجوز و سالخورده بودند ازدواج كرد و همهء اين ازدواجها در مدت نزديك به ده سال انجام شد و پس از اين چند ازدواج ، همهء زنان بر آن جناب تحريم شد ، مگر همان چند نفرى كه در حبالهء نكاهش بودند . و معلوم است كه چنين عملى با اين خصوصيات ممكن نيست با انگيزه عشق به زن توجيه شود ، چون نزديكى و معاشرت با اين‌گونه زنان ( كه مثلا بعد از دختر بكر ، با بيوه زن و بعد از زنان جوان با پيره‌زن ازدواج كند ، يعنى بعد از ازدواج با عايشه و ام حبيبه جوان با ام سلمه سالخورده و با زينب دختر جحش كه در آن روز بيش‌از پنجاه سال از عمرشان گذشته بود ازدواج كرد ) آن هم اواخر عمر و آن هم از كسى كه در اوان عمرش ولع و عطشى براى اين كار نداشته نمىتوان انگيزه آن باشد . [ ثالثا ، ] زنان خود را مخير كرد بين بهره‌ورى و ادامهء به زندگى با آن جناب و سراح جميل ، يعنى طلاق و در صورت ادامهء زندگى با آنحضرت ، آنان را بين زهد در دنيا و ترك خودآرايى و تجمل مخير نمود كه آيه‌اى « 1 » از قرآن شاهد بر همين مطلب است و با وضع مرد زن دوست و جمال‌پرست و عاشق وصال زنان ، نمىسازد . [ رابعا ، ] آن حضرت برخى از اين زنان را براى كسب نيرو و زيادكردن كمك و قبيله اختيار فرمود ، و بعضى را براى بدست آوردن دل‌ها و حذر از شرّ عده‌اى ، و برخى را براى اينكه قيام بامرشان نموده معاش آنها را تأمين و مخارجشان را بدهد و تا يك سنت جاريه‌اى ميان مؤمنين شده در حفظ

--> ( 1 ) . سورهء احزاب ، آيهء 29 .