چه بسا اين اختلاف‌ها در بسيارى وقتها در طول تاريخ و به رغم اينكه اسلام خود به يگانگى و برادرى و توحيد صف فرامىخواند و پراكندگى و تفرقه را نكوهش مىكند ، منجر به درگيرىها و پراكندگىها و حتى خونريزىهايى گرديده است . خداوند متعال مىگويد : « إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ » ( انبياء / 92 ) ( به اين است امت شما كه ، امتى يگانه است ؛ و منم پروردگار شما ، پس مرا بپرستيد . ) و مىگويد : « وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا » ( آل عمران / 103 ) ( و همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد . ) و مىگويد : « وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ » ( انفال / 46 ) ( و از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد و با هم نزاع مكنيد كه سست شويد و هيبت شما از بين برود . ) و پيامبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) فرمود : « مثال مؤمنان در دوستى و مهربانى نسبت به يكديگر همچون يك پيكرند كه " چو عضوى به‌درد آورد روزگار * - دگر عضوها را نماند قرار " » « 1 » و از آن حضرت ( ص ) روايت شده كه فرمود : « اى مردم ! پاى بند جماعت باشيد و مبادا پراكنده شويد . » « 2 » ترديدى نيست كه اختلاف‌هاى مذهبى و عقيدتى ميان مسلمانان از مهم‌ترين عللى است كه به تفرقه و پراكندگى آنان انجاميده است . پرسش مهم اين است كه چگونه مىتوان اين مشكل را حل كرد ؟ آيا بايد با ايجاد يك مذهب ، و با از ميان برداشتن اختلاف‌هاى مذهبى ، سعى در حل آن كرد ؟

--> ( 1 ) . " بحارالانوار " 150 : 61 يا " صحيح مسلم " 1999 : 4 ب 17 ؛ ( تراحم المؤمنين و تعاطفهم ) از كتاب " البر و الصلهء " ، حديث شماره 2586 . ( 2 ) . " كنزالعمال " 206 : 1 حديث : 1028 كه " احمد بن حنبل " آن‌را به نقل از كسى آورده است .