مطابق معمول ، سلحشوران اسلامى براى عرض سلام خدمت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله رسيدند . يكى از آن چهار تن از جا برخاست و اظهار داشت : يا رسول الله ! آيا على عليه السّلام را نمىبينيد كه در اين سريه چنين و چنان كرده است ؟ رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله از وى رو گردانيد و به سخن او اعتنائى نكرد . دومى برخاست و همان سخن را تكرار كرد . پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله به او هم اعتنائى نكرد . سومى برخاست و همان جملات را به زبان آورد . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به اين شخص هم اعتنائى نكرد . چهارمى از جا برخاست همان مسائل را گفت . در اين موقع بود كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله خشمگين شده و - در حالى كه خشم از رخسار مباركش ظاهر بود - ، فرمود : از على چه مىخواهيد ؟ از على چه مىخواهيد ؟ از على چه مىخواهيد ؟ و در اين هنگام فرمود : « ان عليا منى و انا منه » آرى ! او پس از رحلت من ، ولىّ مؤمنان و أولى به تصرف بجان و مال آنهاست . مؤلف گويد : اين حديث را « احمد حنبل » در [ مسند 4 / 437 ] ، « حاكم » در [ مستدرك 3 / 110 ] ، « ابو داوود طيالسى » در [ المسند 3 / 111 ] ، « ابو نعيم » در [ حليه 6 / 294 ] و « متقى » در [ كنز العمال 6 / 399 ] به نقل از « ابن جرير » و اعتقاد به صحت آن حديث ، و در [ 6 / 154 ] به دو طريق مختصر ، از « ابن ابى شيبه » نقل كرده است و همچنين « نسائى » هم در [ خصائص ص 23 ] به نقل اين حديث پرداخته است . [ همان كتاب 2 / 299 ] از « براء بن عازب » روايت كرده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله خطاب به على عليه السّلام ، فرمود : « انت منّى و انا منك » مؤلف گويد : اين حديث را « نسائى » در صفحه 19 خصائصش متذكر است . [ همان كتاب 2 / 299 ] از « حبشى بن جناده » روايت مىكند كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : « علىّ منّى و انا من علىّ » و اضافه كرد جز من و على ، ديگرى نمىتواند خواستهء آئين الهى را برآورده سازد