مؤلف گويد : ابن ماجه در صفحه 12 صحيحش ، « احمد حنبل » در جلد چهارم مسندش ، به پنج طريق كه دو طريق از آنها در صفحه 164 و ما بقى را در ص 165 ، « نسائى » در خصائص به دو طريق يكى در صفحه 19 و ديگر در صفحه 20 و « محب طبرى » در [ الرياض النضره 2 / 147 ] روايت كرده و اظهار داشته « حافظ سلفى » هم حديث مورد نظر را نقل نموده است . [ مسند احمد حنبل 1 / 108 ] از « هانى بن هانى » از حضرت على عليه السّلام روايت كرده است ، زمانى من ، « جعفر » و « زيد » به حضور رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شرفياب شديم ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله خطاب به « زيد » ، فرمود : تو مولاى من مىباشى وى شرمندهء لطف رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله گرديد ، به « جعفر » ، فرمود : خوى و آفرينش تو ، مانند من است . « جعفر » بيشتر از زيد شرمندهء لطف حضرت گشت . به من فرمود : « انت منّى و انا منك » من هم بيشتر از « جعفر » شرمنده رسول الله صلَّى اللَّه عليه و آله شدم . مؤلف گويد : اين حديث را « بيهقى » در [ سنن 10 / 226 ] و « نسائى » در [ خصايص ص 51 ] با اختلاف لفظى ، ايراد كرده‌اند . [ همان كتاب 5 / 356 ] از « بريدة » به سند خود ، نقل كرده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله براى پيشبرد اسلام دو لشكر آماده كرد و آنها را به سوى يمن گسيل داشت . فرماندهى يكى از دو لشكر را به عهدهء حضرت على عليه السّلام گذاشت و سرپرستى لشكر ديگر را به « خالد بن وليد » داد و فرمود : هر گاه هر دو لشكر به اتفاق هم با دشمن روبرو شد ، على عليه السّلام پيشوا و سردار همگان است و اگر جدائى ميان دو لشكر اتفاق افتاد بر هر دو سردار لازم است لشكرى را كه تحت كفالت قرار داده است نگهدارى كرده به وظيفهء خود عمل كند . « بريده » گفته : در اين رابطه با گروه بنى زيد كه از مشركان يمن بودند روبرو شديم و با آنها نبرد كرديم و پيروز شديم . مردان آنها را از پاى در آورديم و زنانشان را اسير كرديم . حضرت على عليه السّلام يكى از زنان اسير را براى خود برگزيد . اين عمل بر « خالد بن وليد » گران آمد .