[ الاصابه 1 / قسم 4 / 217 ] « خطيب » در كتاب « المؤتلف » ، از طريق « قاسم بن خليفه » از « ابو يحيى تيمى » از « اسماعيل بن ابراهيم » از « مطين بن خالد » از « انس بن مالك » روايت كرده است معمول ما آن بود هر گاه مىخواستيم از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله سئوالى بنمائيم ، از على عليه السّلام يا « سلمان » يا « ثابت بن معاذ » ، تقاضا مىكرديم كه پرسش ما را به عرض رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله تقديم بدارند و اين بدان جهت بود كه جرأت ايشان از ما بيشتر و موقعيتشان نزد پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله از ما زيادتر بود و اين روش ادامه داشت تا اينكه آيهء شريفهء * ( إِذا جاءَ نَصْرُ الله وَالْفَتْحُ ) * نازل شد . پس از آن حديث مفصلى را ايراد كرده است و در آن حديث آمده كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : على عليه السّلام ، برادر و وزير و خليفه من در خاندانم مىباشد و بهترين كسى است كه پس از من ، خلافت مرا عهده‌دار مىشود . [ الرياض النضره 2 / 163 ] از « اسماء بنت عميس » روايت كرده است كه گفت : از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم مىفرمود : پروردگارا ، همان درخواستى را كه « موسى بن عمران عليه السّلام » از تو داشت ، من نيز همان در خواست را از تو دارم ، بار پروردگارا ! از تو مىخواهم وزيرى از خاندانم براى من قرار بدهى و آن برادرم على عليه السّلام است كه پشتيبان من باشد و او را در امور من شريك نمائى تا تو را همواره تسبيح كنيم و به ياد تو باشيم و تو هم ما را از هر جهت يارى نمائى و بيناى به حال ما باشى ، اين حديث را « احمد حنبل » در « المناقب » آورده است . [ سيوطى در الدر المنثور ] در ذيل تفسير آيه * ( رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي ) * ( سوره طه ، آيهء 25 ) گفته است « سلفى » در « الطيوريات » از حضرت ابو جعفر محمد بن على عليهما السّلام روايت كرده است ، هنگامى كه آيات * ( وَاجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ أَخِي اشْدُدْ بِه أَزْرِي ) * نازل شد ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در آن هنگام بر فراز كوه بود از خدا در خواست كرد : پروردگارا ! پشت مرا به نيروى على عليه السّلام استوار بدار . در خواست حضرتش از ناحيهء خدا به اجابت رسيد .