و در حديث شريف كافى فرمايد : « فَإذا أتَى الْعَبْدُ كَبِيْرَةً مِنْ كِبارِ الْمَعاصي أوْ صَغِيْرَةً مِنْ صِغارِ الْمَعاصي الَّتي نَهَى اللّهُ - عَزَّ وَ جَلَّ - عَنْها كانَ خارِجاً مِنَ الإيْمانِ ، ساقِطاً عَنْهُ اسْمُ الإيْمانِ ، وَ ثابِتاً عَلَيْهِ اسْمُ الإسْلامِ ، فَإنْ تابَ وَ اسْتَغْفَرَ عادَ إلى دارِ الإيْمانِ » . « 1 » الحديث . و هم در كافى شريف در باب « وجوب جمع بين خوف و رجا » سند به حضرت صادق - عليه السلام - رساند : « قالَ : كانَ أبي يَقُولُ : إنَّهُ لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إلّا وَ في قَلْبِهِ نُورانِ : نُورُ خِيْفَةٍ وَ نُورُ رَجاءٍ ؛ لَوْ وُزِنَ هذا لَمْ يَزِدْ عَلى هذا ، وَ لَوْ وُزِنَ هذا لَمْ يَزِدْ عَلى هذا » . « 2 » و در حديث ديگر است كه « مؤمن ، مؤمن نيست مگر آن كه در آن خوف و رجا باشد و خائف و راجى نشود تا آن كه عامل باشد به آن چه خائف و راجى است » . « 3 » و در روايات شريفه ، اوصاف مؤمنين را شمرده‌اند و آنها را مُتَّصف به

--> ( 1 ) - هنگامى كه بنده ، گناهى از گناهان كبيره يا صغيره را كه خدا از آنها نهى فرموده انجام دهد ، از ايمان خارج شده ، و اسم ايمان از او ساقط است ، و اسم اسلام بر او ثابت مىشود ، پس اگر توبه و استغفار كرد به جايگاه ايمان بازمىگردد . ( اصول كافى ، ج 2 ، ص 23 ، كتاب الايمان و الكفر ، باب 16 ، ح 1 ) . ( 2 ) - امام صادق ( عليه السلام ) فرمود : پدر من مىفرمودند : بنده مؤمنى نيست ، جز آنكه در قلبش دو نور قرار داده شده است ؛ نور ترس و نور اميد ، بطورى كه اگر هر يك با ديگرى سنجيده شود ، چنانچه اين يكى وزن شود ، بر ديگرى افزونى نخواهد داشت ، و اگر آن يكى وزن شود ، بر اين فزونى نخواهد داشت . ( اصول كافى ، ج 2 ، ص 57 و 55 ، كتاب الايمان و الكفر ، باب 33 ، ح 1 و 13 ) . ( 3 ) - عَنْ أبِي عَبْدِ اللّهِ ( ع ) يَقُولُ : « لا يَكُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتّى يَكُونَ خائِفاً راجِياً ، وَ لا يَكُونُ خائِفاً راجِياً حَتّى يَكُونَ عامِلًا لِما يَخافُ وَ يَرْجُو » . ( اصول كافى ، ج 2 ، ص 57 ، كتاب الايمان و الكفر ، باب 33 ، ح 11 ) .