مقصد دوم در بيان « ايمان » و « كفر » است و در آن چند فصل است : فصل اوّل [ مقصود از ايمان ] بدان كه ايمان غير از علم و ادراك است ؛ زيرا كه علم و ادراك ، حظّ عقل است و ايمان حظّ قلب است . انسان به مجرَّد آن كه علم پيدا كند به خدا و ملائكه و پيغمبران و يوم القيامه ، او را نتوان مؤمن گفت ؛ چنانچه ابليس تمام اين امور را علماً و ادراكاً مىدانست و حق تعالى او را كافر خواند . « 1 » چه بسا باشد فيلسوفى به برهانهاى فلسفى ، شعَب توحيد و مراتب آن را

--> ( 1 ) - اشاره است به اين آيهء شريفه : « أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ » ابليس از سجده كردن امتناع ورزيد ، و تكبّر كرد و از كافران بود . ( بقره / 34 ) .