واحِدَةٌ ، لأنَّ أَصْلَ الْعَدَدِ واحِدٌ ؛ فَإذا نَقَصَتْ مِنْ واحِدٍ فَلَيْسَتْ هِيَ صَلاةً . فَعَلِمَ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ أَنَّ الْعِبادَ لا يُؤَدُّونَ تِلْكَ الرَّكْعَةَ الْواحِدَةَ الَّتي لاصَلاةَ أقَلَّ مِنْها بِكَمالِها وَتَمامِها وَالإقْبالِ إلَيْها « 1 » ، فَقَرَنَ إِلَيْها رَكْعَةً اخْرى لِيَتِمَّ بِالثّانِيَةِ ما نَقَصَ مِنَ الاولى ؛ فَفَرَضَ اللَّه ، عَزَّ وَجَلَّ ، أصْلَ الصَّلاةِ رَكْعَتَيْنِ . ثُمَّ عَلِمَ رَسُولُ اللَّه ، صَلَّىاللَّه عَلَيْهِ وَآلِهِ ، أَنَّ الْعِبادَ لا يُؤَدُّونَ هاتَيْنِ الرَّكْعَتَيْنِ بِتَمامِ ما امِرُوا بِهِ وَكَمالِهِ ، فَضَمَّ إِلَى الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْعِشاءِ الآخِرَةِ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ لِيَكُونَ فيها تَمامُ الرَّكْعَتَيْنِ الْاوَّلَتَيْن . . . » « 2 » الحديث .

--> ( 1 ) - در تمام مصادر مذكور « عليها » به جاى « إليها » آمده است . ( 2 ) - شيخ حرّ عاملى رحمه‌اللَّه در كتاب وسائل به نقل از كتاب عيون اخبار الرضا عليه السلام ، و كتاب علل الشرائع به اسناد خود از امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود : همانا اصل نماز دو ركعت مقرر گرديد ؛ و بر بعضى يك ركعت و بر بعضى ديگر دو ركعت افزوده شد و بر بعض ديگر هيچ افزوده نشد ؛ بدان جهت كه اصل نماز فقط يك ركعت است ، زيرا اصل ، عدد يك است پس اگر نمازى از يك ركعت كمتر بشود نماز نيست . پس ( چون ) خداى عزّ وجلّ مىدانست كه بندگان همين يك ركعت را ، كه كمتر از آن نمازى نيست ، به نحو كامل و تام به جاى نياورده و بدان رو نمىآورند ، يك ركعت ديگر به آن منضم كرد تا نقصان ركعت اول با به جا آوردن ركعت دوم ( جبران و ) تمام شود ؛ از اين رو خداوند عزّ وجلّ اصل نماز را دو ركعت واجب كرد . آنگاه رسول اكرم صلّىاللَّه عليه و آله دانست كه بندگان خدا همين دو ركعت را به طور كامل و توأم با همهء آنچه بدان امر شده‌اند به جاى نمىآورند ، پس به هر يك از نماز ظهر و عصر و عشاء دو ركعت افزود تا با به جا آوردن دو ركعت آخر ، دو ركعت اول بتمامه انجام شده باشند . » حديث ادامه دارد . ( عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج 2 ، ص 107 ؛ علل الشرائع ، ص 261 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 53 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أعداد الفرائض ونوافلها » ، باب 13 ، حديث 22 )