ابوابى از حكم و معارف مىكند ، و كيفيت معاملهء بندگان را با حق تعالى نشان مىدهد . سالك الى اللَّه و مجاهد طريق معرفت بايد در هيچ حالى از احوال و طورى از اطوار ، از وظيفهء عبوديّت و حفظ محضر ربوبيت - جلّت عظمته - غفلت نكند ؛ حتى در امور عاديه و آداب معاشرت حظّ قلوب و ارواح را عطا كند ، و حق تعالى و نعم و عطيات او را در هر چيز مشاهده كند . پس ، در وقت پوشيدن لباس ظاهر ، از لباس تقوا و ايمان و معرفت ، كه خير البسه هستند ، غفلت نكند ؛ و چنانچه با لباس ظاهر ستر عورت ظاهرى كند ، با آن البسه ستر عورات باطنه ، كه قباحت و زشتى آنها بالاتر است ، نمايد ، و كرامات حق تعالى و الطاف آن ذات مقدّس را منظور كند ؛ و لباس ظاهر را براى اداء وظيفهء عبوديّت ، و لباس باطن را براى آداب حضور در محضر ربوبيت بپوشد . و در البسهء ظاهريه و باطنيه ، بهترين آنها آن را داند كه او را به ياد حقّ آورد و از ذكر او غافل نكند . پس ، در مادّه و هيئت لباس ظاهر ، اختيار چيزى كند كه اسباب سركشى نفس نشود و مورثِ غفلت از حق نگردد و او را در زمرهء اصحاب عُجب و رياء و مفاخرت و تكبّر و تزيّن منسلك نكند ؛ و ملتفت باشد كه ركون به دنيا - حتّى در اين امور - را در قلب تأثيرات غريبى است كه موجب هلاكت آن است ؛ و بداند كه اين آثارى كه در نفس به واسطهء بعض البسهء فاخره حاصل مىشود ، از آفات دين و مورثِ قسوت قلب است كه خود از امّهات امراض باطنيه است . و در البسهء باطنيه خيلى اهتمام كند كه شيطان و نفس امّاره را در ان « 1 » آنها

--> ( 1 ) - در نسخه اصلى به همين شكل ثبت شده است .