تصرفى نشود ، و او را مبتلا به عجب و رياء و سركشى و افتخار نكند ، و بر بندگان خدا به دين خود يا به تقوا و طاعت و كمال و معرفت و علم افتخار ننمايد ، و تكبّر نفروشد ، و از عواقب امر خود و مكر اللَّه ايمن نباشد ، و بندگان خدا را ، هر چند در لباس اوباش و اهل معصيت هستند ، حقير نشمارد ؛ كه اينها از مهلكات نفس است و موجب عجب به ايمان و اخلاق و اعمال است كه سرچشمهء همهء مفاسد است . و در وقت پوشيدن لباس ، متذكّر حق شود و رحمت‌هاى ظاهره و باطنهء او كه ستر ذنوب او فرموده به رحمت خود ؛ و با حقّ تعالى به اخلاص و صدق معامله كند ؛ و ظاهر را به ستر طاعت ، و باطن را به ستر خوف و رهبت ، مزيّن نمايد ؛ و متذكّر عنايات حق شود كه اسباب ستر عورات ظاهره و باطنه را مرحمت فرموده ، و راه توبه و انابه را به روى بندگان مفتوح فرموده ، كه به ستر غفّاريت و ستّاريت حق ، خود را مستور كنند و عيوب خود را بپوشانند . و چنانچه حق تعالى ستّار عيوب بندگان است ، ستّاران را دوست دارد و از هتك ستور بيزار است ، پس سالك الى اللَّه ستّار عيوب بندگان خدا است ، و عمر خود را در كشف ستر مردم تلف نكند و چشم خود را از عورات و عيوب بندگان خدا بپوشد و هتك ستر كسى نكند و پردهء ناموس احدى را ندرد ؛ چنانچه خداوند ستّارْ ستر عيوب او را ، كه از ديگران بزرگ‌تر و فضيح‌تر است ، فرموده ؛ و بترسد از اينكه اگر پردهء عيوب كسى را به درد ، حقّ تعالى پردهء ستّاريت از بعض اعمال و اخلاق او بردارد و در ميان جمع او را رسوا و خوار نمايد . و مسافر طريق آخرت ، مطالعه در عيوب و عوراتِ خود ، او را از عيوب ديگران مشغول مىكند ، و تجسس امورى كه به حال او فايده ندارد يا ضرر دارد نمىكند ، و عمل خود را رأس المال تجارت ديگران قرار نمىدهد به واسطهء