مدرس ، فقيه ، دانشمند و امثال اينها نمايش مىدهد ، اين اگر بخواهد تهذيب كند جامعه را ، اول از خودش بايد شروع كند ، و بعداً تكليف دارد كه جامعهء خودش را تهذيب كند . اگر خودش تهذيب نشود نمىتواند جامعه را تهذيب كند . كسى كه خودش فاسد است ، نمىتواند كلامش را يك طورى ادا كند كه مردم صحيح بشوند ، تأثير ندارد . آن وقتى كلام تأثير دارد كه از قلب مهذّب و پاك بيرون بيايد ، اگر چنانچه از قلب ناپاك بيرون بيايد و از قلب شيطانى بيرون بيايد ، به زبان شيطانى گفته بشود ، اين تأثير نمىتواند بكند در قلب اشخاص . و اگر چنانچه قلب ، قلب رحمانى شد ، الهى شد ، توجّه به خدا كرد ، از خدا همه چيز را خواست ، همه چيز را به دست او دانست ، او مىتواند كه مردم را تهذيب كند . و اين به عهدهء علماى بلاد است در هر جا هستند ، انديشمندان بلاد است در هر جا هستند ، مدرسين است ، خبرگان است ، هر جا هر كس هست . اين تكليف ، ابتداءً متوجه به اينهاست و همهء مردم تكليف دارند ، لكن اينها خودشان را در اين معرض قرار دادند . اگر بخواهيد جامعه را تهذيب كنيد كه اين جامعه ، يك جاى دنيا اگر اسم از اسلام برد ، مخالفت با آن نكنند بايد تهذيب‌شان كنيد ، بايد آشنايشان كنيد به مسائل . تلاش براى بيدارى و آگاهى بخشى به ملتها آقايانى كه از خارج آمدند و در ايران مدتى ماندند ، اى كاش در اين جبهه‌ها مىرفتند ، جوان‌هاى ما را مىديدند و جنايت‌هايى كه بر اين امت اسلامى شده است مىديدند . كاش مىرفتند در اين زندان‌ها ، زندانىها را مىديدند و مىرفتند زندانىهاى آن جا را هم مىديدند كه قضيه چى است . آن وقت مىرفتند به بلاد خودشان و مسائل را آن طورى كه هست [ بيان كنند ] . ما هيچ توقع نداريم كه يك كلمه‌اى خلاف گفته بشود ، ما توقّعمان اين است كه اين آقايان كه آمده‌اند اين جا اين طور نباشد كه يك اجتماعى باشد و يك صحبت‌هايى باشد و يك قطعنامه‌هايى باشد و تمام شد و رفت ، هر كس وقتى رفت سر جاى خودش ، مشغول كارهاى خودش بشود . اگر ائمهء جمعه اجتماع كردند در يك مركزى ، يا ائمهء جمعه خارج را خواستند و اجتماع كردند ، اين جور نباشد كه چند تا نطق باشد و چند تا صحبت باشد و حرف‌هاى خوب هم خيلى بزنند و قطعنامه هم بعد