درست كنند و يك جايى را محكوم كنند و يك جايى را هدايت كنند و درش را ببندند و بروند منزلشان بنشينند ؛ اين ، انسان را ناكام مىكند . بايد آن كسى كه بخواهد يك جامعه را تهذيب كند ، يك ملت را تهذيب كند ، يك جمعيت كوچك را تهذيب كند ، دنبال كند مسائل را . وقتى كه در اين جا يك اجتماعى شد براى انديشمندان ، يك اجتماعى شد براى مهمانان ، اجتماعى شد براى ائمهء محترم جمعهء بلاد و ساير بلاد خارج ، اينها بعد نقشهء اين را داشته باشند كه وقتى رفتيم به محل خودمان ، چه بكنيم ، اگر شما صد تا اعلاميه صادر كنيد و صد تا نطق بكنيد و صدتا محكوم بكنيد ، بعدش دنبالش را نگيريد ، اين تمام مىشود ؛ يك صحبتى كرديد ، يك زحمتى كشيديد ، نتيجه‌اى هم نبرديد . اما اگر بنا باشد كه هر كدام در هر محلى هستيد ، دنبال كنيد مسأله را ، مفاسدى را كه ديديد واقع شده است بگوييد به مردم ، مفاسدى را كه قدرت‌هاى بزرگ بر بشريت دارند مىكنند ، بگوييد به مردم ، مسائلى را كه انگل‌هاى قدرت‌هاى بزرگ دارند به مسلمين مىكنند ، بگوييد به مردم ، آنچه كه در ايران ديديد ، از بد و خوب هر دو را بگوييد به مردم تا آنها بيدار بشوند . ملت ايران همين طور نخوابيد شب و صبح پا شود ، بيدار شده باشد . ملت ايران علمايش سال‌هاى طولانى زحمت كشيدند ، در همان اختناق‌ها زحمت كشيدند ، در همان كتك‌خوردن‌ها زحمت كشيدند ، در همان حبس‌ها كه رفتند زحمت كشيدند . زحمت كشيدند ، به مردم گفتند ، جنايات را گفتند ، هر جا رفتند گفتند ، مردم هم دلشان آگاه شد و وقتى آگاه شد ، البته خوب را مىخواهند مردم . فطرت اين است كه وقتى خيرى را ديد ، بخواهد . شما خير و شرّ را به مردم بگوييد ، تا مردم به فطرت خودشان از شرّ گريزان بشوند و به خير توجه كنند . اين طور نباشد كه تشريف آورديد و صحبت كرديد و احسنت هم شنيديد و درش را ببنديد و برويد در بلادتان بخوابيد . نه ! اين درست نمىشود ، اين بدتر مىكند مطلب را ، براى اين كه ، دشمن‌هاى شما مىفهمند كه خبرى نيست ، حرف است ، عملى نيست ، صحبت است ، قطعنامه است نه عمل . دنبال قطعنامه عمل مىخواهد ، همانطور كه در ايران بود . در ايران عمل كردند ؛ جوان‌هاى ما كشته دادند ، فداكارى كردند و الآن دارند مىكنند . شما برويد ببينيد اين سنگرها را ، ببينيد