بوجود آمده باشد ، آنكه دستش بريده و قطع شده باشد ؛ « ظبيٌ مَيْدِيٌّ » : آهو كه دستش در دام افتاده باشد . المَيْر - [ مير ] : مص ، غذا . المِير - [ أمر ] : امير و فرمانده . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المِيراث - ج مَوَارِيث [ ورث ] : ميراث ، ارث . المِيرَة - [ أمر ] : ماليات املاك . المِيرَة - ج مِيَر [ مير ] : غذا و آذوقهء ذخيره شده . المَيْرُوق - [ يرق ] من الزرع و الناس ( طب ) : آنچه از كِشت كه زردى گرفته و يا مردى كه به بيمارى يرقان ( زردى ) دچار شده باشد . المَيْرُون - عند المسيحيِّين : روغن مقدس كه مؤمنين مسيحى در كليسا بر پيشانى خود مىكشند ( اين كلمه يونانى است ) . مَيَّزَ - تَمْيِيزاً [ ميز ] الشيءَ : چيزى را از ميان ساير چيزها برداشت ، چيزى را بر ديگر چيزها ترجيح داد . المَيْز - [ ميز ] : آنكه بازوى كلفت و محكم دارد . المَيِّز - [ ميز ] : مرادف ( المَيْز ) است . المِيزَاب - ج مَيَازِيب [ وزب ] : قناتى كه در آن آب جريان داشته باشد . - اين كلمه فارسى است - . المِيزَان - ج مَوَازين [ وزن ] : ترازو ، تراز بنائى ، مقدار ، عدل ، امتحان حساب در جمع و ضرب . المِيزانِيَّة - [ وزن ] : تعادل ، بودجهء دولت و يا شهردارى . . . المِيزَة - [ ميز ] : طبيعت ، نشانه و علامت . مَيَّس - تَمْيِيساً [ ميس ] الثوبَ : براى جامه دامن دوخت و تهيه كرد . المَيْس - [ ميس ] : پالان و رَحْل ، چوب يوغ ، نوعى كشمش ؛ درختى است زينتى كه ميوهء آن خورده مىشود ولى مطبوع نيست . المَيْسان - ج مَيَاسِين [ ميس ] : مرادف ( المَيَّاس ) است ، هر ستارهء پر نور و درخشان . المِيسان - [ وسن ] ( للمذكَّر و المؤنَّث ) : شخص خواب آلود كه همواره چُرت زند . المَيْسَة - [ ميس ] ( ن ) : واحد ( المَيْس ) است . المَيْسِر - [ يسر ] : بر هر قمارى اطلاق مىشود ، بازى با تيرهاى قمار ، شتر قربانى كه با آن قمار مىباختند . المَيْسُرَة - [ يسر ] : آسانى ، بىنيازى و دارائى . المَيْسَرَة - ج مَيَاسِر [ يسر ] : سمت چپ ، مرادف ( المَيْسُرَة ) است . المَيْسِرَة - [ يسر ] : مرادف ( المَيْسُرَة ) است . المِيسَم - ج مَيَاسِم [ وسم ] : آهن يا ابزارى كه با آن داغ كنند ، زيبائى و خوشگلى . المَيْسُور - ج مَيَاسِير [ يسر ] : آسان ، سهل . المِيشار - [ وشر ] : ارّه ، مترادف ( المِنْشَار ) است . مَيَّطَ - تَمْيِيطاً [ ميط ] بينَهما : ميان آن دو متردد شد و دو دل ماند . المِيطَدَة - [ وطد ] : چوبى كه با آن اساس خانه را بكوبند تا محكم شود ، دستهء چوبى مته . المِيعَاد - ج مَوَاعِيد [ وعد ] : زمان وعده ، جاى وعده ، به يكديگر وعده دادن ؛ « على غير مِيعَاد » : بدون قرار قبلى ؛ « من غير مِيعادٍ » : غير قابل انتظار ، ناگهانى . المَيْعَة - [ ميع ] : روان شدن چيزى كه ريخته شده باشد ، صمغى خوشبو كه از درختى تراوش كند و از عطر آن استفاده كنند ، - السائلة ( ن ) : درخت زيبائى كه در داروسازى از آن استفاده كنند ؛ « مَيْعَةُ الشيءِ » : اصل و آغاز چيزى ؛ « مَيْعَةُ الشباب » : آغاز جوانى ؛ « مَيْعَةُ الفرسِ » : اولين نشاط اسب در تك خويش . المِيفاق - [ وفق ] : « مِيفَاقُ الهلالِ » : زمان بر آمدن هلال . المَيْفَعَة - ج مَيَافِع [ يفع ] : زمين بلند . المِيقَات - ج مَوَاقِيت [ وقت ] : وقت ، قرار قبلى ، وعده گاه . المِيقاف - [ وقف ] : چوبى كه با آن ديگ غذا پزى را بهم زنند ، نقص فنى در ابزارى كه باعث از كار افتادن آن شود . المِيقَان - [ يقن ] : خوش باور ، زود باور . المِيقَانَة - [ يقن ] : مؤنث ( الميقان ) است . المِيقَعَة - ج مَوَاقِع [ وقع ] : چكش ، چوبى كه گازر با آن بر جامه‌ها كوبد ، سوهان دراز كه با آن اشياء را تيز كنند ؛ « مِيْقَعَة الطائِر » : جائى كه پرنده در آن الفت گرفته باشد . المِيقَف - [ وقف ] : چوبى كه با آن ديگ را بهم زنند تا جوشش آن بيفتد . المِيكرُوب - ج مِيكروبات : ميكرب . مَيِلَ - - مَيَلًا [ ميل ] : آن چيز در اصل خميده بود . مَيَّلَ - تَمْيِيلًا [ ميل ] الشيءَ : آن چيز را كج و خميده كرد ، - فِى الأَمر : در كار خود شك كرد ، - بينَ الأَمرين : ميان دو كار مردد و دو دل شد . المَيْل - [ ميل ] مص ، - ج مُيُول و أَمْيَال : جهت گرفتن ، بسوى چيزى رفتن ، هوا و هوس . المِيل - ج أَمْيَال و أَمْيُل و مُيُول [ ميل ] : ميلهء سرمه دان ، ميلهء پزشك جراح ، منارى كه براى راهنمائى مسافران در دشتها بر پا مىشود ، مسافتى كه حد معينى ندارد و گفته مىشود به اندازهء يك چشم انداز است ، چهار هزار ذرع ، - الهاشمي : يكهزار باع . المَيِّل - [ مول ] : بسيار پولدار و ثروتمند . المَيْلاء - [ ميل ] : مؤنث ( الأَمْيل ) است ، پشته‌هاى شن و ماسهء محكم ؛ « شجرةٌ مَيْلاء » : درخت انبوه از شاخ و برگ . المِيلَاد - [ ولد ] : زمان تولد ؛ « عيدُ الميلادِ » : عيد تولد حضرت عيسى ( ع ) . المِيلَاه - [ وله ] : بادهاى تند ؛ « امرأَةٌ مِيلاه » : زن بسيار اندوهگين و نالان بر مرگ فرزند خود . المِيلَة - ج مِيَل [ ميل ] : وقت و زمان . المِيلَغ - ج مَيَالِغ [ ولغ ] : ظرفى كه سگ از آن آب خورد . المِيلَغَة - ج مَيَالِغ [ ولغ ] : مرادف ( المِيلَغ ) است . المِيلَه - [ وله ] : بيابانى كه انسان را گيج و